Η Μαύρη Βίβλος του 1821: Ο Γρηγόριος Ε' και άλλοι πατριάρχες, μέσα από τις αντεπαναστατικές τους εγκυκλίους

Το βιβλίο συγκεντρώνει κάποια από τα επίσημα κείμενα της τότε ηγεσίας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τα οποία δείχνουν την αντίθεσή της στον ξεσηκωμό και στο ενδεχόμενο επανάστασης των Ελλήνων.

Η προσπάθεια εφησυχασμού των σκλάβων Ελλήνων και η προτροπή τους να παραμείνουν υπό του Σουλτάνου, με το επιχείρημα ότι αυτό ήταν το θέλημα του θεού και ότι αυτό επιτάσσει το χριστιανικό τους καθήκον, ευτυχώς δεν έπεισε το πλήθος αγωνιστών (αναμεσά τους και αρκετοί κληρικοί) που ξεκίνησαν, τελικά την επανάσταση.

Το βιβλίο περιλαμβάνει και πρόλογο του ιστορικού Θάνου Βερέμη που αναλύει συνοπτικά τη σύγκρουση της πνευματικής και κοσμικής εξουσίας και τον ρόλο της Εκκλησίας στην Τουρκοκρατία.

Οι Χρησμοί του Αγαθάγγελου και το ξανθό γένος: μύθοι και πραγματικότητες

 

Οι Χρησμοί του Αγαθάγγελου και το ξανθό γένος: μύθοι και πραγματικότητες

Ανδρέας Καπανδρέου

Το 1751, ο αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Πολυειδής, παρουσίασε ένα χειρόγραφο ημερομηνίας του 1279, με χρησμούς του μοναχού Ιερώνυμου Αγαθάγγελου. Στο προφητικό αυτό κείμενο ο Αγαθάγγελος, προέβλεπε την πτώση της Κωνσταντινούπολης και την υποδούλωση των Ελλήνων, αλλά και την απελευθέρωσή τους με τη βοήθεια του «ξανθού γένους».

Η προφητεία αυτή διαδόθηκε δια μέσου των αιώνων και έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Στην παρούσα εισήγηση εξετάζεται το ιστορικό πλαίσιο μέσα από το οποίο εμφανίστηκαν και διαδόθηκαν οι χρησμοί του Αγαθάγγελου, καθώς και η αυθεντικότητα του κειμένου.

Εξετάζονται επίσης, ο ρόλος που οι χρησμοί διαδραμάτισαν στη διατήρηση του φρονήματος των υπόδουλων Ελλήνων και πως οι προφητείες επηρέασαν την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Όταν ο Ιωάννης Καποδίστριας συμπεριλάμβανε και την Κύπρο στα σύνορα του πρώτου Ελληνικού Κράτους

Πριν ακόμα την απελευθέρωση της Ελλάδας και την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους (Οκτώβριο του 1927), και ενώ η επανάσταση μαινόταν και τα όρια της χώρας ήταν ακόμα ρευστά, ο μετέπειτα πρώτος κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας κλήθηκε να απαντήσει γραπτώς στην πιο κάτω ερώτηση που του έθεσε ο Βρετανός πολιτικός Robert Wilmot-Horton:

- Ποια όρια η Ελλάς επέβαλεν εις την γεωγραφικήν έκτασιν της; [Ο Βρετανός πολιτικός ζητούσε να μάθει ποια ήταν τα γεωγραφικά όρια που οι Έλληνες έθεταν ως σύνορα της Ελλάδας;]

Ο Ιωάννης Καποδίστριας του απάντησε ως εξής:

- "Τα όρια της Ελλάδας, από τεσσάρων μεν αιώνων διεγράφησαν από δικαιώματα, τα οποία ούτε ο χρόνος, ούτε οι μεγάλες συμφορές κατόρθωσαν να διαγράψουν, διεγράφησαν δε από το 1821 με το αίμα που χύθηκε στις σφαγές των Κυδωνιών [Αϊβαλί], της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου και στις πολυάριθμες ναυμαχίες και μάχες, στις οποίες δοξάστηκε το γενναίο τούτο έθνος" 

Η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας μέσα από 14 αναμνηστικά νομίσματα

H Επιτροπή «Ελλάδα 2021» δημιούργησε μια μοναδική νομισματική συλλογή, μέσα από την οποία αποτυπώνεται η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος.

Συγκεκριμένα, με αφορμή την επέτειο 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 η Επιτροπή σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ελλάδος εξέδωσε μέσα στο έτος 2021 τα αναμνηστικά νομίσματα σε 3 θεματικές Κατηγορίες:

ΑΠΟΕΛ - Αστέρας Τρίπολης: η ιστορία πίσω από τις κοινές ποδοσφαιρικές φανέλες

 

Σε μια συμβολική κίνηση οι διοικήσεις των ποδοσφαιρικών σωματείων ΑΠΟΕΛ (Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας) και Αστέρα Τρίπολης αποφάσισαν να φτιάξουν συλλεκτικές φανέλες για να τιμήσουν την μεγάλη επαίτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση.

"200 χρόνια μετά, ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ και ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος ΕΛΛΗΝΩΝ Λευκωσίας, επιθυμώντας να τιμήσουν την μνήμη και την σημασία της Ελληνικής Επανάστασης, προχωρούν από κοινού και σε συνεργασία με την εταιρεία αθλητικού υλικού Macron, στην δημιουργία μιας ιδιαίτερης επετειακής εμφάνισης. Με την απεικόνιση της ευλογίας της σημαίας της Ελληνικής Επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, τον Σταυρό όπως αυτός απεικονίζεται στην πρώτη σημαία του ελληνικού Έθνους, να δεσπόζει στο μπροστινό μέρος και την αναγραφή στην πλάτη «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ», με τον αριθμό «21» οι δύο ομάδες αποτυπώνουν την πιο ένδοξη στιγμή του Ελληνισμού.
Με έντονα αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας ανακοινώνουμε αυτή την πρώτη κοινή ενέργεια ενώ θα ακολουθήσουν και άλλες με αποκορύφωμα, την διεξαγωγή όταν αυτό είναι εφικτό, φιλικής αναμέτρησης μεταξύ των δύο ομάδων στο στάδιο «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης» στην Τρίπολη"

(Ολόκληρη η ανακοίνωση των δύο Σωματείων, εδώ…)

Αυτό που ίσως να μην γνωρίζουν πολλοί είναι η ιστορία που συνδέει την Κύπρο με την Τρίπολη όταν για την απελευθέρωση της τελευταίας από τους τούρκους, το 1821, πολέμησαν και αρκετοί Κύπριοι.
Περισσότερα για τη συμμετοχή των Κυπρίων στην άλωση της Τριπολιτσάς υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, διαβάστε εδώ: Κύπριοι στην άλωση της Τριπολιτσάς

Ο Ιωάννης Καποδίστριας και η Κύπρος

Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας είχε κυπριακή καταγωγή από τη πλευρά της μητέρας του κόρης του κόμη Χριστόδουλου Γονέμη, απόγονου επιφανούς κυπριακής οικογένειας που είχε καταφύγει μετά την οθωμανική κατάκτηση του νησιού  (1570-1571) μέσω Κρήτης στην Ήπειρο και τελικά εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα. 

Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1776 και ήταν διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αργότερα πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας κατά τη μεταβατική περίοδο και ενώ τελούσε υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων.

Κύπριοι στην έξοδο του Μεσολογγίου

Πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη (1855)

Έξοδος του Μεσολογγίου ονομάστηκε η απελπισμένη αλλά και γενναία προσπάθεια των κατοίκων του Μεσσολογγίου τη 10^η προς 11^η Απριλίου 1826 να βγουν μαχόμενοι από την πολιορκημένη από τους Τούρκους πόλη.

Ανάμεσά τους υπήρχαν στρατιώτες αλλά και πολλά γυναικόπαιδα. Η απόφαση πάρθηκε όταν λόγω της πολιορκίας των Οθωμανών (Τούρκων και Αιγυπτίων) εξαντλήθηκαν όλα τα τρόφιμα και οι κάτοικοι λιμοκτονούσαν.  

Προηγήθηκαν δύο αποτυχημένες προσπάθειες κατάληψης της στρατηγικής σημασίας πόλης του Μεσσολογγίου από τους Τούρκους το 1822 και το 1823.

Προσπάθειες απελευθέρωσης της Κύπρου από το 1821

 

Έλληνες Κύπριοι που κατόρθωσαν να διαφύγουν από το νησί και να σωθούν από τις σφαγές του Ιούλίου του 1821, καθώς και άλλοι που ζούσαν εκτός Κύπρου από πριν, είχαν την πρωτοβουλία της ανάληψης διαφόρων προσπαθειών για απελευθέρωση της Κύπρου, ενώ ακόμη συνεχιζόταν η Επανάσταση στην Ελλάδα.

Προσπάθειες Κυπρίων από το εξωτερικό

Η πρώτη προσπάθεια για απελευθέρωση της Κύπρου ξεκίνησε λίγο μετά τις σφαγές του 1821 με τη σύναξη μερικών ιεραρχών και προκρίτων στη Ρώμη, όπου και υπέγραψαν σχετική προκήρυξη. Μεταξύ των Κυπρίων αυτών ήταν ο έξαρχος Ιωαννίκιος (αργότερα αρχιεπίσκοπος Κύπρου), ο αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (Θεοφύλακτος) Θησεύς, (συγγενής του αρχιεπισκόπου Κυπριανού που είχε ήδη εκτελεστεί από τους Τούρκους και γιος του επίσης εκτελεσθέντος Χατζησάββα Θησέως από τον Στρόβολο), ο Τρεμιθούντος Σπυρίδωνας, ο Νικόλαος Θησέας, αδελφός του Θεοφίλου και γνωστός αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης την οποία υποβοήθησε και με διάφορους άλλους τρόπους και άλλοι. Η διακήρυξη της Ρώμης εξουσιοδότησε το Νικόλαο Θησέα να ενεργεί ως πληρεξούσιος και να προβεί σε όποιες ενέργειες νομίζει καλύτερες ώστε να ετοιμάσει στρατιωτική δύναμη και κινηθεί κατά των εχθρών.

Κύπριοι αγωνιστές του 1821

Η σημαία των Κυπρίων αγωνιστών όπως φυλάσσεται σήμερα στο Πολεμικό Μουσείο στην Αθήνα

Οι Κύπριοι αγωνιστές εντάχθηκαν σε διάφορα στρατιωτικά σώματα. Είχε όμως δημιουργηθεί και λόχος Κυπρίων, όπως προκύπτει από το γεγονός ότι υπήρχε και ξεχωριστή πολεμική σημαία που σώθηκε και η οποία φυλάσσεται μέχρι σήμερα στο Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο στην Αθήνα.
Το πολεμικό αυτό λάβαρο είναι λευκό, με γαλανό μεγάλο σταυρό στη μέση. Στο πάνω μέρος υπάρχει γραμμένη η ένδειξη: ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ ΠΑΤΡΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. Το λάβαρο των Κυπρίων ήταν στερεωμένο σε ξύλινο ιστό που έφερε στο πάνω μέρος του σταυρό σιδερένιο που κατέληγε σε λόγχη, έτσι που ο σημαιοφόρος μπορούσε να το χρησιμοποιήσει και ως όπλο.
Η σημαία αυτή εμφανίστηκε προτού καθιερωθεί η γαλανόλευκη ως το εθνικό σύμβολο του Ελληνισμού. Σήμερα φυλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας και ήταν το λάβαρο των 600 με 1.000 Κυπρίων εθελοντών που πολέμησαν στις μάχες της Επανάστασης. Οι περισσότεροι από αυτούς έφτασαν στην Ελλάδα αμέσως μετά τις σφαγές που έγιναν την 9^η Ιουλίου 1821 στην Κύπρο και κατατάχθηκαν κυρίως στις δυνάμεις του πεζικού, ενώ λιγότεροι προτίμησαν το πυροβολικό και το ναυτικό.
Σύμφωνα με κάποιες πηγές μόνο κατά τη μάχη των Αθηνών (Απρίλιος-Μάιος 1827) έπεσαν στο πεδίο της μάχης 150 Κύπριοι.
Τα στοιχεία των Κυπρίων αγωνιστών που ακολουθούν είναι, κυρίως αυτά που διασώθηκαν στο Γενικό Αρχείο του Ελληνικού Κράτους και από κάποιες αναφορές οπλαρχηγών. Στο τέλος κάθε αναφοράς είναι γραμμένος σε παρένθεση ο αριθμός μητρώου (α. μ.) του κάθε αγωνιστή, όπου βέβαια υπάρχει, όπως δόθηκε από την Επιτροπή Αξιολόγησης του Αγώνα.
Προστέθηκαν επίσης στοιχεία από κάποιες άλλες βιβλιογραφικές πηγές οι οποίες αναφέρονται στο τέλος.

Η πρώτη Ενωτική προκήρυξη του Κυπριακού λαού (Δεκέμβριος 1821)

Θεοφύλακτος (Θεόφιλος) Θησεύς

Μετά τις τραγικές σφαγές του Ιουλίου 1821 από τους Τούρκους κατακτητές και αφού οι Κύπριοι ηγέτες δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν φιρμάνι για να σταματήσουν οι λεηλασίες, όσοι πρόκριτοι και κληρικοί γλύτωσαν φυγαδεύτηκαν. Κάποιοι από αυτούς, βρήκαν καταφύγιο στη Ρώμη και κατέβαλαν προσπάθειες για να εντάξουν την Κύπρο στη διαδικασία απελευθερωτικού Αγώνα, όπως ακριβώς συνέβαινε στην Ελλάδα. Εκεί, αποφάσισαν να γράψουν ένα κείμενο το οποίο απηύθυνε έκκληση στην πολιτισμένη Ευρώπη να κάνει κάτι επιτέλους για να σταματήσει η πολυετής κατάκτηση της Κύπρου και οι βαναυσότητες κατά του λαού της. Η προκήρυξη που γράφτηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1821, λογίζεται ως η πρώτη ενωτική προκήρυξη του κυπριακού λαού:

«Νoµίζωµεv εvώπιov Θεoύ και αvθρώπωv ότι έχoµεv κάθε δίκαιov vα µη γvωρίζωµεv πλέov διά διoίκησιv τoυς αιµoβόρoυς τoύτoυς ληστάς, αλλά συµφώvως µε τoυς λoιπoύς αδελφoύς ηµώv Ελληvας θέλoµεv πρoσπαθήσει διά τηv ελευθερίαv της ειρηvικής ηµώv πάλαι µεv µακαρίας ήδη δε τρισαθλίας vήσoυ Κύπρoυ «Δεν γvωρίζωµεv πλέov διά διoίκησιv τoυς αιµoβόρoυς τoύτoυς ληστάς»

Την προκήρυξη υπέγραφαν ο έξαρχος Ιωαννίκιος (αργότερα Αρχιεπίσκοπος Κύπρου), ο αρχιμανδρίτης Θεόφύλακτος (ή Θεόφιλος) Θησεύς και ο αδελφός του Νικόλαος Θησεύς (συγγενείς του εκτελεσθέντος αρχιεπίσκοπου Κυπριανού) καθώς και ο Τριμιθούντος Σπυρίδωνος. Ταυτόχρονα, ο Νικόλαος Θησεύς, είχε εξουσιοδοτηθεί να ενεργεί ως πληρεξούσιος για την προετοιμασία στρατιωτικής δύναμης (εθελοντικού ή μισθοφορικού στρατού) ο οποίος θα στελνόταν στην Κύπρο για την απελευθέρωσή της. Για αυτόν τον λόγο χρειάζονταν λεφτά και έτσι ξεκίνησε η αναζήτηση σύναψης δανείου. Σε αυτήν την προσπάθεια σημαντική ήταν η βοήθεια των Δημήτριου de Wintz (Μαυροβούνιος στρατηγός), Robert Peacock (Άγγλος φιλέλληνας) καθώς και η συναίνεση της Ελληνικής Επαναστατικής Κυβέρνησης. Εμπόδιο όμως στάθηκε ο γενικός γραμματέας της Φιλελληνικής Εταιρείας του Λονδίνου Ιωάννης Βάουρινγκ. Η προσπάθεια δανεισμού και δημιουργίας στρατού τελικά ναυάγησε. Οι προσπάθειες για απελευθέρωση της Κύπρου και η συμμετοχή των Κυπρίων στην Επανάσταση του 1821, συνεχίστηκαν πάντως έως το τέλος του Αγώνα.

- Διαβάστε ολόκληρο το αφιέρωμα «200 από την Ελληνική Επανάσταση 1821-2021» - Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και η Κύπρος

H σφαγή της 9ης Ιουλίου 1821 στην Κύπρο

Πίνακας Γιώργου Μαυρογένη

Η Κύπρος βίωσε τους κραδασμούς της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Δυστυχώς η Επανάσταση στην Κύπρο καταπνίγηκε στο αίμα εν τι γένεση της. Θέλοντας οι Τούρκοι να αποτρέψουν ξεσηκωμό του ελληνικού στοιχείου και στην Κύπρο, αποφάσισαν να δράσουν προληπτικά και αποτελεσματικά. Ο Κουτσούκ Μεχμέτ, ο τότε διοικητής της Κύπρου, με αφορμή κάποιες προπαγανδιστικές επιστολές που έπεσαν στα χέρια του αποφάσισε να στήσει μια σατανική παγίδα αιχμαλωτίζοντας και δολοφονώντας όλους μαζί τους πρόκριτους του νησιού έτσι ώστε να αποφευχθούν οι αντιδράσεις. Έκανε λίστα με τους 486 πιο ισχυρούς άντρες της Κύπρου και τους κάλεσε δήθεν για δεξίωση.  Όταν μαζεύτηκαν όλοι, τους παγίδευσε και τους εκτέλεσε. Οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν στην πλατεία του Σαραγιού στη Λευκωσία από τις 9 μέχρι τις 14 Ιουλίου. Από τους 486 του καταλόγου μόνο 16 κατάφεραν να διαφύγουν. Οι διώξεις συνεχίστηκαν πολύ αργότερα με λεηλασίες, καταστροφές και ατιμάσεις ενάντια στους Έλληνες ιθαγενείς. Για τον σκοπό αυτό έφτασαν μάλιστα και ενισχύσεις Αράβων, Βεδουίνων και Ασσυρίων.

Η εκτέλεση του Κύπριου επίσκοπου Νικομηδίας Αθανάσιου Καρύδη από τους Τούρκους

Η Ελληνική Επανάσταση ξεκίνησε επίσημα την άνοιξη του 1821 και συνοδεύτηκε  από ανεπιτυχείς εξεγέρσεις στη Μολδαβία και στην Πελοπόννησο.

Ο Μαχμούτ ΙΙ για αντίποινα συνέλαβε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γεώργιο τον Ε μαζί με άλλους ιερείς και προεστούς και τους απαγχόνισε στις 10 Απριλίου (Ιουλιανό ημερολόγιο). Μεταξύ των απαγχονισθέντων ήταν και ο Κύπριος επίσκοπος Νικομηδίας Αθανάσιος Καρύδης.

Η Φιλική Εταιρεία και η Κύπρος

"Ο όρκος" (της Φιλικής Εταιρείας). Πίνακας του Διονύσιου Τσόκου (1849)

Λίγο πριν αρχίσει η Ελληνική Επανάσταση του 1821, η Φιλική Εταιρεία προετοίμαζε   πυρετωδώς και ποικιλοτρόπως τον Αγώνα που θα ακολουθούσε.

Οι Φιλικοί έκαναν επαφές με προύχοντες σε όλα τα μέρη της σκλαβωμένης Ελλάδας για να τους μυήσουν και να εξασφαλίσουν την υποστήριξη τους όταν θα ξεσπούσε η Επανάσταση. Έτσι, πλησίασαν και τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κυπριανό, αδιαμφισβήτητο ηγέτη των Ελλήνων της Κύπρου την εποχή. Συγκεκριμένα στις 6 Ιουλίου 1818 ο Δημήτριος Ύπατρος  και ο Στέργιος Χατζηκώνστας επισκέφτηκαν την Κύπρο με σκοπό να μυήσουν τον αρχιεπίσκοπο στη Φιλική Εταιρεία.

Ιωάννης Καρατζάς (1767-1798), ο Κύπριος σύντροφος του Ρήγα Φεραίου

Ο πύργος Νεμπόισα στο Βελιγράδι μέσα στον οποίο
εκτελέστηκε ο Ρήγας και οι 7 σύντροφοί του

Το εθνεγερτήριο σάλπισμα του Ρήγα Φεραίου ήταν ο προάγγελος της εθνικής παλιγγενεσίας που θα ακολουθούσε. Από το 1790 ο Ρήγας μαζί με τους συντρόφους του προετοίμαζε από τη Βιέννη όπου βρισκόταν τον μεγάλο ξεσηκωμό. Η ομάδα του Ρήγα εξέδιδε προκηρύξεις, έγραφε επαναστατικά άρθρα και τραγούδια και εξέδιδε διδακτικά βιβλία προσπαθώντας να μορφώσει τους σκλαβωμένους Έλληνες και να αφυπνίσει το εθνικό τους φρόνημα. Ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Ρήγα ήταν ο λόγιος Ιωάννης Καρατζάς από τη Λευκωσία της Κύπρου. 

Αφιέρωμα «200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση 1821-2021» - Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και η Κύπρος

«Σημαία Ελληνική Πατρίς Κύπρου» - Το λάβαρο με το οποίο οι Κύπριοι αγωνιστές πολέμησαν στην Ελληνική Επανάσταση* 

Μέρος Α - Πρόλογος

Η τουρκοκρατία στην Κύπρο ξεκίνησε το 1570 όταν το νησί κατατήθηκε από τους Οθωμανούς. Υπό τουρκική κατοχή ήταν την ίδια εποχή και τα περισσότερα εδάφη της Ελλάδας. Λίγο πριν την έναρξη της επανάστασης του 1821 ο πληθυσμός της Κύπρου υπολογίζεται ότι ήταν γύρω στους 60.000 Έλληνες (κάποιες άλλες πηγές τους ανεβάζουν μέχρι και 80.000) και περίπου 20.000 μουσουλμάνοι (οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Έλληνες που εξισλαμίστηκαν - οι γνωστοί Λινοβάμβακοι - προκειμένου να γλυτώσουν τη βαριά φορολογία και να έχουν καλύτερη αντιμετώπιση από τους κατακτητές).

Η συνεισφορά της Κύπρου στην Ελληνική Επανάσταση έχει πολλά άγνωστα στο ευρύ κοινό κεφάλαια. Τις επόμενες μέρες θα παρουσιαστούν από το ιστολόγιο @Ανδρέας Καπανδρέου τα κεφάλαια:

1.    Ιωάννης Καρατζάς (1767-1798), ο Κύπριος σύντροφος του Ρήγα Φεραίου

2.    Η Φιλική Εταιρεία και η Κύπρος

3.    Η εκτέλεση του Κύπριου επίσκοπου Νοκομηδίας Αθανάσιου Καρύδη

4.    Η 9η Ιουλίου 1821 στην Κύπρο

5.    Η πρώτη Ενωτική προκήρυξη του Κυπριακού λαού (1821)

6.    Κύπριοι αγωνιστές του 1821

7.    Προσπάθειες απελευθέρωσης της Κύπρου κατά την Ελληνική Επανάσταση

8.    Κύπριοι στην άλωση της Τριπολιτσάς

9.    Κύπριοι στην έξοδος του Μεσολογγίου

10. Ο Ιωάννης Καποδίστριας και η Κύπρος

*Η σημαία (στη φωτογραφία πιο πάνω) αποτελούνταν από ένα άσπρο πανί στο οποίο υπήρχε ένας γαλάζιος σταυρός. Έφερε επιγραφή: ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ-ΠΑΤΡΗΣ ΚΗΠΡΟΥ. Οι διαστάσεις της ήσαν: 1,10Χ1,40μ. 

Την σημαία κρατούσαν οι Κύπριοι, μέλη του Κυπριακού Ιερού Λόχου που πήρε μέρος στην ελληνική επανάσταση. 

Πολλοί Κύπριοι, που γλίτωσαν από τους διωγμούς στην Κύπρο και κατάφεραν να διαφύγουν από το νησί, έφτασαν στην επαναστατημένη Ελλάδα, όπου σχημάτισαν Σώμα Κυπρίων Αγωνιστών και πολέμησαν υπό τη σημαία αυτή στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο.

Η σημαία φυλάσσεται και εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Ελλάδας. 

Κύπριοι στην άλωση της Τριπολιτσάς

Η απελευθέρωση της Τριπολιτσάς (σημερινή Τρίπολη) είναι ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά επιτεύγματα των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης αφού σταθεροποίησε την επικράτηση τους στην Πελοπόννησο (μέχρι τότε οι επαναστάτες είχαν υπό τον έλεγχό τους μόνο κάποια φρούρια και καμία πόλη).
Η πολιορκία της Τριπολιτσάς ξεκίνησε από τις αρχές Ιουνίου 1821 και η άλωση της πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1821.
Πριν ακόμη εκραγεί η Επανάσταση οι Τούρκοι που είχαν κάποιες πληροφορίες για σχεδιαζόμενη εξέγερση, κάλεσαν στην Τριπολιτσά 18 αρχιερείς και προεστούς, με κάποια πρόφαση διοικητικών ρυθμίσεων (η πρόσκληση θυμίζει τον δόλιο τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι κάλεσαν τους ιερείς και τους προεστούς της Κύπρου, μια πρόσκληση που κατέληξε στη σφαγή της  9^ης Ιουλίου 1821).