Η Δίκη του Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) είναι ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. Αφηγείται την αδιαφανή σύλληψη και τελική καταδίκη του Γιόζεφ Κ., και λειτουργεί ως αλληγορία για την εξουσία, την ενοχή και την αδυναμία του ατόμου απέναντι σε απρόσωπους μηχανισμούς.
Το κέντρο βάρους του βιβλίου δεν είναι η αποκάλυψη του «εγκλήματος», αλλά η ίδια η εμπειρία της κατηγορίας χωρίς σαφή αιτία. Ο Κάφκα μετατρέπει τη δικαστική διαδικασία σε υπαρξιακό εφιάλτη, όπου η λογική, η δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αποδομούνται σταδιακά. Το αποτέλεσμα είναι ένα κείμενο που μιλά για την ενοχή ως ψυχική κατάσταση, όχι μόνο ως νομική έννοια.
Ο Γιόζεφ Κ. παρουσιάζεται ως ένας συνηθισμένος άνθρωπος, και αυτή ακριβώς η κανονικότητά του κάνει την ιστορία πιο ανησυχητική. Καθώς προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αποδεικνύεται ότι η επιστήμη, η τέχνη και η θρησκεία δεν προσφέρουν πραγματική διέξοδο μέσα στο σύστημα που τον περικλείει. Έτσι, το μυθιστόρημα γίνεται και κριτική της αδυναμίας του ατόμου να ελέγξει την τύχη του σε έναν ακατανόητο κόσμο.