Η «Φάλαινα» του Σάμιουελ Ντι Χάντερ (Samuel D. Hunter) είναι ένα θεατρικό έργο για την απομόνωση, το πένθος, την ενοχή και την ανάγκη για συγχώρεση, με κεντρικό πρόσωπο τον Τσάρλι, έναν αυτοκαταστροφικό καθηγητή αγγλικών που έχει αποκοπεί από τον κόσμο και προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την κόρη και το παρελθόν του. Το έργο διαβάζεται κυρίως ως μια ιστορία κάθαρσης και ως ερώτημα για το αν οι άνθρωποι μπορούν τελικά να σωθούν ο ένας από τον άλλον.
Η δράση είναι κλειστοφοβική και περιστρέφεται γύρω από το σπίτι του Τσάρλι, όπου η σωματική του κατάρρευση λειτουργεί ως εξωτερικό σημάδι μιας βαθύτερης ψυχικής κρίσης. Ο Τσάρλι έχει χάσει κάθε επαφή με τον έξω κόσμο και περνά τον χρόνο του απομονωμένος, περιμένοντας μια μορφή λύτρωσης, ενώ προσπαθεί να ξαναβρεί επαφή με την αποξενωμένη κόρη του. Η σύγκρουση δεν είναι μόνο οικογενειακή, αλλά και ηθική: οι χαρακτήρες κινούνται ανάμεσα στην αγάπη, τον θυμό, την απόρριψη και την ανάγκη για αποδοχή.




