Έξι ποιήματα του Γιώργου Μολέσκη

 

Έξι ποιήματα του Γιώργου Μολέσκη που απαγγέλθηκαν στην επιστημονική ημερίδα που πραγματοποιήθηκε προς τιμή του στον πολυχώρο λόγου και τέχνης "Ροές", 

στη Λευκωσία, στις 14 Μαρ. 2026*

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 

Του θερισμού χρυσά ήταν τα στάχυα

μέσα στον κάμπο τον πλατύ, κι ο ήλιος

ανεμπόδιστος από στέγη και σύγνεφο

πλέριο σκορπούσε ολόγυρα το φως του.

 

Εκεί γεννήθηκα μια μέρα τ’ Απρίλη

κάτω απ’ τον ίσκιο μιας ελιάς

όπου λεχώνα κείτονταν η μάνα μου

πάνω στην πλουμιστή μπατανία της γούφας.

 

Ήταν ακουμπισμένο το δρεπάνι

πάνω στη ρίζα της ελιάς, κι ο καθρέφτης

που είχε στεριωμένο στη λαβή του

δυο πουλιά που ζευγάρωναν έβλεπε στα κλαδιά

κι οι χάντρες που κρέμονταν στα λουριά του

γυάλιζαν πολύχρωμες σαν παραμύθι.

 

Εδώ της μάνας μ’ έθρεψε το γάλα

απ’ το βυζί το αγνό και τ’ ωραίο.

Εδώ μέσα στο φως επρωτοκοίταξα τον κόσμο

κι έκλαψα εδώ πάνω στη γης το πρώτο κλάμα

κι ήτανε το πρώτο μου τραγούδι. 

 

(Από τη συλλογή «Όμορφη χώρα», Κύπρος 1967)

 

 

ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΕΤΡΕΣ

 

Κάθομαι και συνομιλώ με τους αδελφούς μου

πάνω σε πέτρες που μας ’ξεραν από παιδιά.

Προσπαθούμε να θυμηθούμε

τα όσα έγιναν στους αιώνες του χωρισμού μας,

τι γνώρισε ο καθένας, τι έζησε και τι ονειρεύτηκε,

να γεμίσουμε το κενό και να σμίξουμε ξανά.

 

Κάποτε πέφτει σκοτάδι στη μνήμη σαν αυλαία

και σταματά την πράξη,

ένα ποτάμι περνά και μας χωρίζει.

Παύουμε ν’ αναγνωριζόμαστε, μιλούμε άλλες γλώσσες.

 

 Μα έρχονται τούτες οι πέτρες

οι πελεκημένες στα μέτρα των χεριών και του σώματός μας,

οι δουλεμένες στα μέτρα της ψυχής και της γλώσσας μας,

έρχονται οι πέτρες αυτές και μας αναγνωρίζουν.

 

 (Από τη συλλογή «Περαστική Άνοιξη», Κύπρος 1984)

 

 

ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ

 

Την ποίηση, όπως και την καλή διάθεση,

μπορεί να την αντλήσεις κι απ’ το ελάχιστο,

σχεδόν από το τίποτε.  Και τότε

το τίποτε αυτό θα πάρει υπόσταση

και θ΄ αποκτήσει σώμα όπως στο θαύμα της Κανά.

 

Πολλά δε θέλει να υπάρξει η ποίηση. Τα γεγονότα

πιο συχνά τη βαραίνουν και την πνίγουν

όπως οι κάθε λογής υπολογισμοί τον έρωτα.

Αλλά όταν υπάρξει, είναι μια σκάλα

που ανεβάζει σε τραπέζι με ψωμί,

σε κανάτι με κρασί

ή στο κρεβάτι του έρωτα.

 

Δίνει ακόμη λίγη από τη γεύση της αθανασίας

καθώς η ερωτική πράξη με γυναίκα αγαπημένη

που ρίχνει το έμβρυο μέσα στη μήτρα.

 

(Από τη συλλογή «Από το ελάχιστο», Λευκωσία 2001)

 

 

ΤΟΥΤΕΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

 

Τούτες οι λέξεις δεν είναι δικές μου,

είναι ξένες. Τις μάζεψα

σαν τα πουλιά και σαν τ’ αγριολούλουδα

από τα δάση, τους δρόμους

και τις πλατείες του κόσμου

και τις έκλεισα

μέσα στα κλουβιά των στίχων μου.

Γι’ αυτό και όλο θέλουν να ξεφύγουν,

γι’ αυτό και άλλα λένε μερικές φορές

από αυτά που θέλω,

άλλα αποκαλύπτουν.

 

Παρουσιάζουν πράγματα παλιά

καθώς καινούρια

και πράγματα καινούρια

καθώς παλιά,

τα έξω δείχνουν ως τα μέσα

και τα μέσα ως τα έξω,

φωτίζουν

κρυμμένα μυστικά και αμαρτίες,

ντροπές και περηφάνιες,

φόβους κρυφούς κι  ελπίδες.

 

Τούτες οι λέξεις

που δεν είναι δικές μου

είναι τελικά

τόσο πολύ δικές μου.

 

(Από τη συλλογή «Ανοιχτός ουρανός», Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2022)

 

 

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

 

                    Στη μνήμη του Μιχάλη Πασιαρδή

 

Όταν πεθαίνουν οι ποιητές

οι στίχοι τους

βγαίνουν από τις σελίδες σκονισμένων βιβλίων,

κατεβαίνουν από τα ράφια των βιβλιοθηκών,

ανοίγουν πόρτες, ανοίγουν παράθυρα,

βγαίνουν έξω και παίρνουν τους δρόμους.

 

Κάθονται σε απόμερα παγκάκια, σε πλατείες,

μπαίνουν σε καταστήματα,

κολλούν σε περαστικούς,

ανοίγουν πόρτες, στρογγυλοκάθονται σε σπίτια,

μιλούν σε βαριεστημένους ενοίκους,

ορμούν στο διαδίχτυο, χειρονομούν

μιλώντας σε σχετικούς και άσχετους.

 

Αυτό που μια ζωή αποζητούσαν οι ποιητές

συμβαίνει τώρα ερήμην τους.

Όχι πως δεν το ήθελαν κι αυτό, αλλά πιο πολύ

μια καλημέρα ζωντανή αποζητούσαν

μ’ ένα στίχο τους να πέφτει μες στη ζυγαριά

του έμπορα στην αγορά και του πλανοδιοπώλη

στον δρόμο όπου περιφέρονται τα πλήθη

κι ερωτεύονται οι νέοι.

 

Αλλά ας είναι κι έτσι, κάπου, σε κάποιο παγκάκι,

μπορεί σαν το σπουργίτι για λίγο να χορέψει,

ανάμεσα σε δυο ερωτευμένους ένας στίχος.

 

(Από τη συλλογή «Ανοιχτός ουρανός», Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2022)

 

 

ΡΟΔΑ ΑΜΑΡΑΝΤΑ

 

Μόνο το πνεύμα μπορεί να γεννήσει ρόδα αμάραντα

και η τέχνη να πλάσει το τελειωμένο.

Με όλα τα συν και τα πλην της ιστορίας

και της ψυχής του ανθρώπου

διευρύνονται ολοένα οι στίχοι του Ομήρου,

τα μάρμαρα του Μιχαήλ Αγγέλου

και το γκρίζο του Θεοτοκόπουλου.

 

Μόνο πράγματα ανώφελα από τη μεριά του υλικού κόσμου

μπορούν να παραμένουν τα ίδια και να αλλάζουν

ανάλογα με τη θέση που βρίσκεσαι και το χρόνο,

την αγωνία της ψυχής και την προέκταση του μυαλού

και μονάχα πρόσθεση και πολλαπλασιασμό επιδέχονται.

 

Όλα τα άλλα ξεπέφτουνε συχνά στο πλην

και στη διαίρεση, γίνονται στάδια μεταβατικά

για την κατασκευή του εγκλήματος.

 

Αν υπάρχει ελπίδα κάτι να σωθεί στο τέλος

είναι η ψυχή κι αυτά τα ανώφελα κατά τα άλλα πράγματα

που είναι το ψωμί της, το νερό της και το μέλι της.

 

(Από τη συλλογή «Από το ελάχιστο», Λευκωσία 2001)

*Ποιητικό Αναλόγιο: τα ποιήματα απήγγειλαν οι Ανδρέας Καπανδρέου, Όλγα Οικονομίδου, Αναστασία Ονουφρίου και Μαρία Χριστοδούλου. Συντονισμός Στέλλα Αλεξίου.