Ο πρώτος ορισμός του "έθνους"

«Ποιος δίνει πρώτος τον ορισμό του έθνους; Τον δίνει ο Ηρόδοτος, όταν αναφέρει τη

στιχομυθία του Δημάρατου με τον Ξέρξη το 480 π.Χ. Ο Δημάρατος ήταν βασιλιάς της
Σπάρτης, μάλωσε κάποτε με τον Λεωτυχίδη, τον έτερο βασιλιά (στη Σπάρτη υπήρχε ο
θεσμός της διπλής βασιλείας), τον έδιωξαν και πήγε με τους Πέρσες. Ο Ξέρξης λέει
στον Δημάρατο ότι έχει συγκεντρώσει περίπου ένα εκατομμύριο στρατό και θα κάνει
περίπατο στην Ελλάδα. Και ο Δημάρατος απαντά: «Βασιλέα, πρόσεχε, μπορεί αυτοί
να είναι χωρισμένοι σε πόλεις, να σκοτώνονται μεταξύ τους, αλλά μπροστά στον ξένο
θα γίνουν μια γροθιά». Ο Ξέρξης τότε τον ρωτάει για ποιο λόγο θα γίνει αυτό, και
απαντά ο Δημάρατος: «Για το ομόγλωσσο, το ομόθρησκο, το ομόηθες και το όμαιμο».
Ίδια γλώσσα, ίδια θρησκεία, ίδια ήθη, ίδιο αίμα. Σήμερα οι Έλληνες έχουν μια
κληρονομιά με ρήγματα, όμως υπάρχει η συνείδηση του ανήκειν, που τους οδηγεί ως
τους αρχαιοτάτους χρόνους».

(Απόσπασμα από συνέντευξη της Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, 1926-2026)

Πηγή: https://www.philenews.com/politismos/ellada-politismos/article/1682497/pethane-i-spoudea-vizantinologos-eleni-glikatzi-arveler-se-ilikia-99-eton/

Εσύ θα σε επέλεγες για γονιό σου;

 

Ο Γιώργος Λάγιος με τον τίτλο του βιβλίου του «Εσύ θα σε επέλεγες για γονιό σου;», θέτει ένα πολύ εύστοχο ερώτημα το οποίο θα έπρεπε να απαντήσουν όλοι οι γονείς και ιδιαίτερα όσοι προγραμματίζουν να γίνουν γονείς.

Τα παιδιά δεν θα πρέπει να γεννιούνται για λάθος λόγους «επειδή η κοινωνία (και η μαμά) προστάζει να γίνουμε κι εμείς γονείς» «για να σώσουμε τον γάμο μας» ή «για να διαιωνίσουμε το DNA μας», λες και αυτό είναι κάτι το ιδιαίτερο το οποίο δεν πρέπει να στερηθεί η κοινωνία.

Ο συγγραφέας επισημαίνει, επίσης, κάτι πολύ  σωστό! Προκειμένου να δοθεί άδεια σε κάποιον να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να περάσει από κάποια τεστ ώστε να δείξει ότι είναι ικανός να οδηγήσει. Για να επιτραπεί σε ένα ζευγάρι να υιοθετήσει ένα μωρό, πάλι πρέπει το ζευγάρι να περάσει από πολλούς ελέγχους ώστε να αποδείξει ότι μπορεί να αναθρέψει σωστά το μωρό. Όμως, για όλους τους βιολογικούς γονείς, η γέννηση ενός παιδιού θεωρείται αναφαίρετο δικαίωμά τους και κανείς δεν εξετάζει την (νοητική, σωματική, οικονομική) ικανότητά τους να μεγαλώσουν σωστά ένα παιδί προσφέροντάς του, τουλάχιστον τα βασικά (τροφή, στέγη, εκπαίδευση και ένα φυσιολογικό περιβάλλον για να αναπτυχθεί).

Ο φασισμός των αντιφασιστών του Pier Paolo Pasolini

«Δεν λέω ότι δεν υπάρχει ο φασισμός. Λέω σταματήστε να μου μιλάτε για τη θάλασσα, ενώ βρισκόμαστε στο βουνό»

(Pier Paolo Pasolini)

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι (Pier Paolo Pasolini, 1922-1975) ήταν Ιταλός ηθοποιός, ποιητής, συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Ήταν επίσης δηλωμένος Μαρξιστής και ομοφυλόφιλος αλλά και δηλωμένος Καθολικός... Σχεδόν όλες οι ταινίες του περιέχουν κοινωνικά και πολιτικά σχόλια για τα λαϊκά και αστικά στρώματα, τα οποία συμβαδίζουν με τις αρχές του Μαρξισμού. Ήταν ακόμα και αμετανόητος Αντιφασίστας σε μια εποχή που στην Ιταλία του Μουσολίνι μεσουρανούσε ο φασισμός.

Στο μικρό αυτό βιβλιαράκι το οποίο ο Θεόδωρος Ε. Παντούλας αρχικά σκόπευε να τιτλοφορήσει ως «Οι antifa ως οι χρήσιμοι ηλίθιοι του ολοκληρωτισμού» σταχυολογεί τις απόψεις του Παζολίνι για τον φασισμό και τους «αντιφασίστες».

Mrs. America (τηλεοπτική σειρά)

Το Mrs. America είναι μια ιστορική - πολιτική αμερικανική τηλεοπτική σειρά του 2020.

Η σειρά διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1970 στην Αμερική και περιγράφει λεπτομερώς γυναικεία τα πολιτικά κινήματα που έδρασαν υπέρ αλλά και εναντίον της νομοθετικής τροποποίησης για τα ίσα δικαιώματα μεταξύ ανδρών και γυναικών (Equal Rights Amendment).

Πρωταγωνίστρια της σειράς είναι η συντηρητική ακτιβίστρια Phyllis Schlafly η οποία ηγείται μιας οργάνωσης που εναντιώνεται στην προσπάθεια του φεμινιστικού κινήματος για τροποποίηση των ίσων δικαιωμάτων υπέρ των γυναικών.

Η ιστορία μας δείχνει και την εκδοχή κάποιων γυναικών οι οποίες κολλημένες στον συντηρητισμό, τη θρησκεία και την πατριαρχική οικογένεια πολεμούσαν με μανία τα ίσα δικαιώματα των γυναικών. Αυτό, αναπόφευκτα τις έφερε σε σύγκρουση με τις φεμινίστριες της εποχής σε έναν πολιτικοκοινωνικό αγώνα όπου και τα δύο μέρη προσπαθούσαν να πείσουν την Αμερικανική κοινωνία αλλά και να επηρεάσουν τους πολίτικους που θα ψήφιζαν την τροπολογία.

Ένας μπαμπάς στο σιδερένιο κλουβί: παιδικό βιβλίο τον εγκλεισμό ενός γονέα στη φυλακή

Στο τελευταίο της βιβλίο με τίτλο «Ένας μπαμπάς στο σιδερένιο κλουβί» η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Δήμητρα Σωκράτους καταπιάνεται με ένα πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο θέμα που δεν το συναντούμε συχνά στην παιδική βιβλιογραφία (εγώ τουλάχιστον δεν γνωρίζω κάποιο άλλο ελληνικό παιδικό βιβλίο): τον εγκλεισμό ενός γονέα στη φυλακή.

Η μικρή Δανάη της ιστορίας βιώνει την απώλεια του πατέρα της ο οποίος φυλακίζεται για ένα παράπτωμα που έκανε. Η καθημερινότητα του μικρού κοριτσιού αλλάζει χωρίς τον πατέρα της στο σπίτι ενώ βιώνει και παρενόχληση (bullying) από τα άλλα παιδιά της γειτονιάς.  Με τον πατέρα στο σιδερένιο κλουβί (έτσι αποκαλείται σε όλη την ιστορία η φυλακή) η Δανάη περνά δύσκολες στιγμές και προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση και να επιβιώσει.  

Τον εγκλεισμό του σε σιδερένιο κλουβί, ζει όμως σε μια παράλληλη ιστορία και ο μικρός παπαγάλος της Δανάης.

Rock and Roll never die (ευτυχώς ούτε και η κοινή λογική): αναφορά στο επίμαχο άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου

Η φωτογραφία που συνόδευε το άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου στην Athens Voice
[Not Afraid = Δεν Φοβόμαστε (την τρομοκρατία)]

Οι επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους τον Νοέμβριου του 2015 στο Παρίσι

Το απόγευμα της 13ης Νοεμβρίου 2015, σημειώθηκε σειρά από βίαιες επιθέσεις στο 10ο και 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία, και στο προάστιο του Σαιν-Ντενί.

Έγιναν επτά ανεξάρτητες επιθέσεις, αποτελούμενες από έξι επεισόδια πυροβολισμών κατά πλήθους και τρεις εκρήξεις. Οι εκρήξεις συνέβησαν κοντά στο Σταντ ντε Φρανς, ενώ οι πολυβολισμοί αναφέρθηκαν γύρω από την οδό Αλιμπέρ, την οδό de la Fontaine-au-Roi, την οδό de Charonne, το θέατρο Μπατακλάν (Baclatan) στο μπουλεβάρ Βολταίρ, την Λεωφόρο ντε λα Ρεπουμπλίκ και το μπουλεβάρ Μπομαρσαί.

Τουλάχιστον 129 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 352 τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, με τουλάχιστον 99 σε κρίσιμη κατάσταση.  Μεταξύ των νεκρών αναφέρθηκαν ένας Σουηδός, δυο Βέλγοι, ένας Ισπανός, ένας Πορτογάλος, δύο Ρουμάνοι, και δυο Αμερικανοί.

Από τους δράστες σκοτώθηκαν οκτώ άτομα. Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε επίσημα την ευθύνη για τις επιθέσεις το πρωί της 14ης Νοεμβρίου, επαινώντας τους «οκτώ αδελφούς» τους για το θάνατο «τουλάχιστον 200 σταυροφόρων» και υποστηρίζοντας ότι «αυτό ήταν μόνο η αρχή της καταιγίδας». Η Σώτη Τριανταφύλλου.

Η Ελληνίδα συγγραφέας (κάτοικος Παρισίου) Σώτη Τριανταφύλλου, γνωστή για το θάρρος της γνώμης, την καυστική της γραφή αλλά και το πάθος με το οποίο υπερασπίζεται την πολιτική ορθότητα, εμπνευσμένη από τις τρομοκρατικές επιθέσεις έγραψε ένα άρθρο με τίτλο: “Rock and Roll never die” το οποίο δημοσιεύτηκε στο Athens Voice - http://www.athensvoice.gr/politics/113872_rock-and-roll-will-never-die

To “Rock and Roll never die” αναφερόταν, όπως η ίδια διευκρινίζει στην τελευταία παράγραφο του άρθρου της, στις ροκ συναυλίες που η ίδια παρακολούθησε στο στάδιο Bataclan με την υποσημείωση, στον υπότιτλο ότι [το ροκ] “Ποτέ δεν θα αντικατασταθεί από προσευχές κι από αμανέδες”.

30 ιστορίες και χίλιες εικόνες μέσα σε ένα βιβλίο του Φίλιππου Φιλίππου

Ο νεοεμφανιζόμενος στο εκδοτικό προσκήνιο συγγραφέας Φίλιππος Φιλίππου, στο πρώτο του βιβλίο, μας καταθέτει 30 διηγήματα – ιστορίες εμπνευσμένες από την επαγγελματική του ιδιότητα (νοσηλευτής ψυχικής υγείας) και εμπλουτισμένες από τη δημιουργική του φαντασία.

Οι ήρωές του, άνθρωποι της διπλανής πόρτας με πάθη, ασθενείς, εξαρτήσεις, προβλήματα… Κάποιοι παλεύουν με αυτά και καταφέρνουν να ανταπεξέλθουν και να βγουν νικητές της ζωής ενώ κάποιοι άλλοι δεν τα καταφέρνουν, υποκύπτουν και πολλές φορές χάνουν και την ίδια τους τη ζωή.

Μέσα από το βιβλίο του Φιλίππου ο αναγνώστης ρίχνει μια κλεφτή ματιά στις ψυχιατρικές πτέρυγες και στα κέντρα αποκατάστασης. Οι ιστορίες περιγράφουν τον μικρόκοσμό τους, έναν κόσμο στον οποίο επικρατούν οι εξαρτήσεις, τα ναρκωτικά,  το αλκοόλ, η κατάθλιψη, η σχιζοφρένεια, αλλά και κοινωνικά προβλήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η ανεργία, τα οικονομικά προβλήματα κ.α. Όλα αυτά διανθισμένα με παράξενες αλλά και όμορφες κάποιες φορές συμπτώσεις, συμπληρώνουν το παζλ του βιβλίου «30 ιστορίες χίλιες εικόνες».

Τεύκρος Ανθίας: ένας διανοούμενος στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας της δεκαετίας του 30

Πως έζησα 18 μήνες στις Κεντρικές Φυλακές / Τεύκρος Ανθίας ; εισαγωγή, έρευνα, επιμέλεια Ανδρέας Κλ. Σοφοκλέους. Λευκωσία: Εν Τύποις, 2011.

Ο κύπριος ποιητής Τεύκρος Ανθίας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ανδρέα Παύλου Χατζημηνά, 1903-1968), περιγράφει την εμπειρία που είχε όταν συνελήφθη από τους Άγγλους για τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

Ο συγγραφέας ήταν μέλος του παράνομου Κομουνιστικού Κόμματος Κύπρου και συμμετείχε στην εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931, όταν οργισμένοι πολίτες κατέλαβαν το βρετανικό κυβερνείο και αντικατέστησαν τη βρετανική σημαία με την ελληνική. Για πρώτη φορά συνελήφθη το 1932 και κλείστηκε στις Κεντρικές Φυλακές με βάση τα «διατάγματα Αμύνης». Μετά από δίμηνη παραμονή του, χωρίς δίκη, στις Κεντρικές Φυλακές καταδικάστηκε από το Κακουργοδικίο Λευκωσίας σε πέντε μήνες φυλάκιση την οποία εξέτισε στις ίδιες φυλακές. Μετά την αποφυλάκισή του τέθηκε υπό περιορισμό στο σπίτι του στο χωριό Κοντέα. Ακολούθησε νέα σύλληψή και φυλάκισή του στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας και μετά εκτοπισμός του στο μικρό χωριό Αντρολύκου της επαρχίας Πάφου. Λίγους μήνες μετά συνελήφθη ξανά (1933) και κλείστηκε στις φυλακές της Πάφου για ένα μήνα χωρίς δίκη. Ακολούθως, καταδικάστηκε για στασιαστική δράση και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 12 μηνών στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας.

Συνολικά ο Τεύκρος Ανθίας παρέμεινε φυλακισμένος για 18 μήνες.

Ο Ηγεμόνας του Μακιαβέλλι ή Το διαβολικό εγχειρίδιο πλεύσης για πολιτευμένους και ασκούντες εξουσία

Λεπτομέρια από πίνακα του Santi di Tito

Ο Ηγεμόνας είναι το γνωστότερο έργο του Ιταλού διπλωμάτη, πολιτικού, στοχαστή και συγγραφέα Νίκκολο Μακιαβέλλι (Niccolo Macchiavelli, 1469-1527). [Τίτλος του πρωτοτύπου στα ιταλικά: Il principe].

Ο Μακκιαβέλι έγραψε το έργο το 1513 για τον  ηγεμόνα της Φλωρεντίας, Λαυρέντιο των Μεδίκων, με σκοπό να κερδίσει την εύνοια του. Ολόκληρο το βιβλίο αποτελείται από σημειώσεις – συμβουλές για το πως θα πρέπει να πορευθεί κάποιος ώστε να καταφέρει να αναρριχηθεί στην εξουσία αλλά και το πως θα καταφέρει να κρατήσει την ηγεμονία του. 
Ο Μακιαβέλλι γράφει βασιζόμενος σε αρχαία παραδείγματα από την ελληνική και ρωμαϊκή ιστορία αλλά χρησιμοποιεί και σύγχρονα, της εποχής του. Σαν βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1532 ( 5 χρόνια μετά τον θάνατό του συγγραφέα). 
Γράφει ο Μακιαβέλλι στον πρόλογό του απευθυνόμενος στον Λαυρέντιο των Μεδίκων: “Τούτο το έργο δεν το στόλισα ούτε το γέμισα με ρητορικές προτάσεις ή με πομπώδη και μεγαλοπρεπή λόγια ή με οποιοδήποτε άλλο τέχνασμα ή εξωτερικό στολίδι, με τα οποία πολλοί συνηθίζουν να γράφουν και να στολίζουν τα έργα τους∙  γιατί δε θέλησα να του δώσει αξία και να το κάνει ευχάριστο τίποτε άλλο παρά η ποικιλία του περιεχομένου και η σοβαρότητα του θέματος”.
Το έργο προκάλεσε ποικίλες συζητήσεις και μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα κείμενα. Κάποιοι κατηγορούν τον συγγραφέα για σκληρότητα και κυνισμό ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι περιγράφει την πραγματική ανθρώπινη φύση (και ειδικά αυτή των αξιωματούχων).
Παρόλο που το βιβλίο γράφτηκε πριν από μισό αιώνα θεωρείται διαχρονικό και είναι κοινό μυστικό πως κάποιοι χρησιμοποιούν τις αριβιστικές απόψεις του Μακιαβέλλι τόσο στην πολιτική, το μάνατζμεντ, όσο και στην προσωπική τους ζωή (επαγγελματική αλλά και ερωτική).

Η Σώτη Τριανταφύλλου για την πολυπολιτισμικότητα (+ μια άποψη για το Κυπριακό)

Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ενσωμάτωση, αφομοίωση: σημειώσεις για τη σύγχρονη ανοιχτή κοινωνία / Σώτη Τριανταφύλλου. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2015

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της «Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ενσωμάτωση, αφομοίωση» στο βιβλιοπωλείο Σολώνειον στη Λευκωσία, η Σώτη Τριανταφύλλου έδωσε στη δημοσιογράφο Μαρία Παναγιώτου μια άκρως ενδιαφέρουσα και επίκαιρη συνέντευξη (εφημερίδα Φιλελεύθερος, 2 Απρ. 2016).

Περιληπτικά κάποιες από τις απαντήσεις της: