"Ο γέρος και η θάλασσα" του Ernest Hemingway, το βραβείο Νόμπελ και η θεατρική παράσταση "Η θάλασσα και ο γέρος"

 

"Ο γέρος και η Θάλασσα" είναι νουβέλα που έγραψε ο Αμερικανός συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Ernest Hemingway) το 1951 και δημοσιεύθηκε το 1952. Είναι ένα από τα πιο γνωστά και σημαντικά έργα του, για το οποίο κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ το 1953 και συνέβαλε στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1954.

Η ιστορία ακολουθεί τον Σαντιάγο, έναν ηλικιωμένο ψαρά που ζει και ψαρεύει μόνος του στα ανοιχτά της Κούβας. Ο Σαντιάγο θεωρείται γρουσούζης, καθώς δεν έχει καταφέρει να πιάσει ψάρι για 84 μέρες. Στην 85η μέρα, όμως, βγαίνει ξανά στη θάλασσα μόνος και καταφέρνει να δέσει έναν τεράστιο ξιφία στη βάρκα του μετά από μια επική μάχη που διαρκεί τρεις μέρες.

Η νουβέλα είναι μια δυνατή αλληγορία για την ανθρώπινη αντοχή, τους αγώνες και την αξιοπρέπεια στη ζωή. Ο Σαντιάγο παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για να πιάσει και να φέρει το ψάρι στη στεριά, αλλά στη συνέχεια έρχεται αντιμέτωπος με την επίθεση καρχαριών που καταστρέφουν τη λεία του. Παρά την τελική απώλεια, ο ήρωας κρατά την αξιοπρέπειά του και θεωρείται νικητής για την προσπάθειά του.

Ακόμα μια φορά για τον Θουκυδίδη: ταξιδιωτικά διηγήματα του Peter Handke

 

Ο Αυστριακός Νομπελίστας συγγραφέας Πέτερ Χάντκε (Peter Handke, 1942- ) έγραψε τo 1990 το βιβλίο ταξιδιωτικών διηγημάτων «Ακόμα μια φορά για τον Θουκυδίδη».

Η συλλογή αποτελείται από δεκαεπτά διηγήματα γραμμένα από ταξίδια του συγγραφέα περί το τέλος της δεκαετίας του 80, σε όλο τον κόσμο (και στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Πάτρα). Σε κάθε σύντομη καταχώριση ημερολογίου, ο Handke επικεντρώνεται σε μικρά πράγματα που παρατηρεί, προσπαθώντας να συλλάβει την ουσία τους, την απλή, άκοσμη εγκυρότητά τους. Αυτό που προκύπτει είναι ένα έργο ή μια αξιοσημείωτη ακρίβεια, στην οποία αποκαλύπτει τη γενική εμφάνιση τυχαίων αντικειμένων και ανακαλύπτει την εσωτερική λειτουργία και το μυστήριο τους.

Λόγω και των ταξιδιών του στη Γιουγκοσλαβία, o Handke ήταν ένας από τους ελάχιστους λόγιους ανά τον κόσμο που πήρε θέση ενάντια στους βομβαρδισμούς της Σερβίας από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, το 1999

Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού, θεατρικό έργο του Dario Fo

Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού (Morte accidentale di un anarchico) είναι θεατρικό έργο του Ιταλού συγγραφέα Ντάριο Φο (Dario Fo‎, 1926-2016).

Γράφτηκε το 1970 και είναι εμπνευσμένο από την τρομοκρατική επίθεση που έγινε στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνου τον Δεκέμβριο του 1969, αλλά και τα γεγονότα που ακολούθησαν με τις έρευνες της αστυνομίας και τον θάνατο του αναρχικού Τζουζέπε Πινέλλι.

Η βομβιστική επίθεση της Πιάτσα Φοντάνα (Strage di piazza Fontana‎) ήταν μία τρομοκρατική επίθεση, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Δεκεμβρίου του 1969 όταν μία βόμβα εξερράγη στην έδρα της Banca Nazionale dell'Agricoltura (Αγροτική Τράπεζα) στην Πιάτσα Φοντάνα (περίπου 200 μέτρα από το Ντουόμο) στο Μιλάνο της Ιταλίας, σκοτώνοντας 17 άτομα και τραυματίζοντας 88. Το ίδιο απόγευμα πυροδοτήθηκαν άλλες τρεις βόμβες στη Ρώμη και το Μιλάνο, και βρέθηκε άλλη μία που δεν είχε εκραγεί.

Το έργο, το οποίο περιλαμβάνει και κωμικά στοιχεία θίγει τον τρόπο με τον οποίο η αστυνομία χειρίστηκε την υπόθεση που οδήγησε στον θάνατο του Τζουζέπε Πινέλλι. Ακολουθεί την πορεία των ερευνών της αστυνομίας και  θίγει τον αυταρχισμό της αστυνομίας αλλά και θέματα όπως η βία και η αντιβία.

Ο Γερμανός κλασικιστής Theodor Mommsen (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1902)

 

Ο Τέοντορ Μόμσεν (Theodor Mommsen, 1817-1903) ήταν Γερμανός κλασικιστής, νομικός και ιστορικός. Υπήρξε επίσης επιφανής πολιτικός, μέλος του πρωσικού και του γερμανικού κοινοβουλίου. Ο Mόμσεν δημοσίευσε εκατοντάδες εργασίες (βιβλιογραφικοί κατάλογοι του 1905 αναφέρουν πάνω από 1.000) και θέσπισε αποτελεσματικά ένα νέο πλαίσιο για τη συστηματική μελέτη της ρωμαϊκής ιστορίας. Αν και ατελής, η «ιστορία της Ρώμης» έχει θεωρηθεί η κύρια εργασία του.

Οι εργασίες του για το ρωμαϊκό δίκαιο και για το νόμο των υποχρεώσεων άσκησαν σημαντική επίδραση στο γερμανικό αστικό κώδικα (BGB). Ανακάλυψε τον Jordanes Getica, του οποίου τα έργα είχαν χαθεί.

Του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1902 ως  «ο μεγαλύτερος εν ζωή δάσκαλος της τέχνης της ιστορικής γραφής, με ιδιαίτερη αναφορά στο μνημειώδες έργο του, A History of Rome» ["the greatest living master of the art of historical writing, with special reference to his monumental work, A History of Rome"]

Sully Prudhomme και Κωστής Παλαμάς

 

Συλί Προυντόμ και Κωστής Παλαμάς

Ο Γάλλος ποιητής και δοκιμιογράφος Συλί Προυντόμ (Sully Prudhomme 1839-1907), ήταν ο νικητής του πρώτου Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1901.

Ο Προυντόμ αρχικά σπούδασε για να γίνει μηχανικός αλλά άλλαξε τα ενδιαφέροντά του προς τη φιλοσοφία και την ποίηση. Δήλωσε πως ο σκοπός του ήταν να δημιουργήσει επιστημονική ποίηση για την μοντέρνα εποχή. Ως χαρακτήρας ήταν συνειδητοποιημένος και μελαγχολικός και ήταν μέλος της Παρνασσισμού, αν και την ίδια στιγμή το έργο του επιδεικνύει χαρακτηριστικά αμιγώς δικά του.

Ποιήματά του Συλί Προυντόμ μετάφρασε στα ελληνικά ο Κωστής Παλαμάς στο βιβλίο "Ξανατονισμένη Μουσική", (Εστία, 1930). 

Στο συγκεκριμένο βιβλίο ο Παλαμάς μεταφράζει τα ποιήματα του Sully Prudhomme: 

Ένας ανθρωπάκος - Ο άπιστος - Δείλιασμα - Τα καράβια και οι κούνιες - Θεός αν είμουν - Το ραγισμένο ανθογυάλι - Η ώρα που είσαι - Εδώ κάτου - Το ιδανικό - Η τέχνη λυτρωμός - Η ζωή από μακρυά - Ο δολοφονημένος έρωτας - Στους ποιητές που θάρθουν - Η φιλοσοφία - Έρωτες της γης - Οι άπιστοι - Το πάλεμα - Ο ξένος - Τα φτερά - Φθινοπωρινή λύπη - Που πάνε; - Στον πόθο - Το παιδί που πεθαίνει - Η τρελή - Η χαρά - Αν ήξερες - Ερωτόγερμα - Οι αλυσίδες - Στην αιωνιότητα - Τα χάϊδια.

 

Φωνές: πεζά και πολιτικά κείμενα του νομπελίστα Harold Pinter

Ο Άγγλος νομπελίστας λογοτεχνίας Χάρολντ Πίντερ (Harold Pinter, 1930 - 2008) ήταν γνωστός κυρίως για τα θεατρικά του έργα. Έγραψε έργα για θέατρο, ραδιόφωνο, τηλεόραση και ταινίες. Ήταν επίσης και ο ίδιος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το πρώιμο έργο του συνδέεται με το θέατρο του παραλόγου.

Ο Χάρολντ Πίντερ ήταν όμως γνωστός και για τον πολιτικό του ακτιβισμό και την αντίθεσή του στην Αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν και τον Πόλεμο στο Ιράκ, ενώ είχε ασχοληθεί πολύ και με την επέμβαση των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και ειδικότερα στη Νικαράγουα.

Στο βιβλίο «Φωνές» [Various voices: prose, poems, politics (1948-2005)] περιλαμβάνονται πεζά και πολιτικά κείμενα του συγγραφέα που γράφτηκαν μεταξύ 1948 – 2005. Στο ίδιο βιβλίο περιλαμβάνεται και η ομιλία που έκανε κατά την παραλαβή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2005.

Σε πολλές ομιλίες, δημοσιεύσεις και συνεντεύξεις του κατακεραύνωνε την Αμερικανική εξωτερική πολιτική αλλά και τους πολιτικούς της Μεγάλης Βρετανίας που ακολουθούσαν την Αμερική σας σκυλάκια, όπως ο ίδιος έγραφε.

Το πέμπτο παιδί της Ντόρις Λέσινγκ

Η πρώτη έκδοση

«Το πέμπτο παιδί» (The fifth child) είναι ένα μυθιστόρημα της Βρετανίδας Ντόρις Λέσινγκ (Doris Lessing, 1919-2013) που κυκλοφόρησε το 1988. Την ίδια χρονιά το βιβλίο μεταφράστηκε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Πρόκειται για την ιστορία της Χάριετ και του Ντέιβιντ Λόβατ οι οποίοι παντρεύονται και αποκτούν ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή έχοντας σαν όνειρο να το γεμίσουν με πολλά παιδιά και να ζήσουν ευτυχισμένοι.

Κάνουν μαζί τέσσερα παιδιά και όντως η ζωή τους ήταν όπως ακριβώς την ονειρεύονταν.

 Όταν γεννιέται όμως το πέμπτο παιδί, ο Μπεν, ένα παιδί πολύ διαφορετικό από όλα τα άλλα η ζωή τους αρχίζει να αποδιοργανώνεται… 

Άνοιξη και άλλες εποχές: διηγήματα του Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό

Le Clezio, J.-M. G. Jean-Marie Gustave, 1940-. Άνοιξη και άλλες εποχές: διηγήματα/ Ζ. Μ. Γ. Λε Κλεζιό ; μετάφραση Λήδα Παλλαντίου. Αθήνα: Ωκεανίδα, [19--;]

Η συλλογή διηγημάτων του Γάλλου νομπελίστα Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό (Jean-Marie Gustave Le Clézio, 1940- ) «Άνοιξη και άλλες εποχές» κυκλοφόρησε το 1989 με τίτλο “Printemps et autres saisons”. Περιλαμβάνει πέντε διηγήματα: Άνοιξη – Σαγήνη -- Ο χρόνος δεν περνάει -- Ζίννα -- Η εποχή των βροχών.

Τα διηγήματα έχουν έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο, με πρωταγωνίστρια σε κάθε ιστορία μια γυναίκα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα μέρη και τις μνήμες ευτυχισμένων χρόνων των πρωταγωνιστριών.

«Το αγρίμι της καρδιάς» της Χέρτα Μύλερ

«Το αγρίμι της καρδιάς» (στα γερμανικά “Herztier”) ονομάζεται το μυθιστόρημα της Νομπελίστριας Ρουμανο-Γερμανίδας συγγραφέως Χέρτα Μύλερ (Herta Müller, 1953- ).

Η ιστορία του μυθιστορήματος αναφέρεται στη ζωή μιας ομάδας νεαρών γερμανόφωνων της Ρουμανίας η οποία μάχεται να επιβιώσει κάτω από το απολυταρχικό καθεστώτος του δικτάτορα Τσαουσέσκου.

Οι διώξεις και η στέρηση δικαιωμάτων είναι καθημερινό φαινόμενο, ενώ η ομάδα των γερμανόφωνων νεαρών φιλοδοξεί να καταφύγει στη Γερμανία. Την εικόνα συμπληρώνουν περίεργες «αυτοκτονίες» και απειλές κατά της ζωής τους.

Η ιστορία είναι γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο και τη διηγείται ένα κορίτσι από την παρέα. Το μυθιστόρημα περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά στοιχεία αφού και η ίδια η συγγραφέας γεννήθηκε στη Ρουμανία ανήκοντας στην γερμανόφωνη μειονότητα της χώρας (μετανάστευσε στη Δυτική Γερμανία, στα 34 της χρόνια - το 1987).

Συλί Μπρουντόμ: ο πρώτος νομπελίστας λογοτέχνης

Ο Γάλλος ποιητής Συλί Μπρουντόμ (Sully Prudhomme 1839-1907) είναι ο πρώτος που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1901.

Το βραβείο απονεμήθηκε ως "αναγνώριση της ιδιαίτερης ποιητικής σύνθεσής του, η οποία αποδεικνύει τον υψηλό ιδεαλισμό, την καλλιτεχνική τελειότητα και έναν σπάνιο συνδυασμό των ιδιοτήτων τόσο της καρδιάς όσο και του μυαλού".

Ο Prudhomme εξέδωσε συνολικά δώδεκα ποιητικές συλλογές, ένα βιβλίο το οποίο περιλαμβάνει ποίηση και πρόζα μαζί, καθώς και δύο βιβλία με δοκίμια, ένα βιβλίο φιλοσοφίας και ένα ημερολόγιο.

Ποιήματα του Sully Prudhomme στα ελληνικά, μπορείτε να διαβάσετε στα πιο κάτω βιβλία:

Οι αρχηγοί: διηγήματα του Μάριο Βάργκας Γιόσα

«Οι αρχηγοί» (στα ισπανικά “Los jefes”  και στα αγγλικά “The Cubs and Other Stories”) ονομάζεται η συλλογή 6 διηγημάτων του Περουβιανού Νομπελίστα Μάριο Βάργκας Γιόσα (Mario Vargas Llosa, 1936- ).

Πρόκειται για το πρώτο του έργο που εκδόθηκε το 1959. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις Πατάκη.

Vargas Llosa, Mario, 1936-. Οι αρχηγοί : Διηγήματα / Μάριο Βάργκας Γιόσα · μετάφραση Λήδα Παλλαντίου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Εκδόσεις Πατάκη, 1998. - 166σ. · 21x14εκ. - (Ξένη Λογοτεχνία · Σύγχρονη Ξένη Λογοτεχνία · 52)

Το βιβλίο περιλαμβάνει 6 ιστορίες:

Οι αρχηγοί – Η αναμέτρηση – Ο μικρότερος αδερφός – Ημέρα Κυριακή – Ένας επισκέπτης – Ο παππούς.

Τα ποιήματα του Σουηδού Νομπελίστα Tomas Tranströmer

Ο Σουηδός ποιητής Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer, 1931-1915) κέρδισε το Νόμπελ λογοτεχνίας για το 2011. 

Η αιτιολογία της Σουηδικής Ακαδημίας που του παρέδωσε το βραβείο ήταν: 

«γιατί μέσα από τις συμπυκνωμένες, διαυγείς εικόνες του, μας δίνει μια φρέσκια πρόσβαση στην πραγματικότητα»

Τα ποιήματα του Τράνστρεμερ  κυκλοφόρησαν το 2004, μεταφρασμένα στα ελληνικά,  από τις εκδόσεις Printa.

Tranströmer, Tomas, 1931-2015. Τα ποιήματα / Tomas Tranströmer · μετάφραση Βασίλης Παπαγεωργίου · επιμέλεια σειράς Παυλίνα Παμπούδη. - Αθήνα : Printa, 2004. - 232σ. · 21x14εκ. - (Ποίηση για Πάντα)

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται ποιήματα του Τράνστρεμερ από τις ποιητικές συλλογές:

Οι μπαλάντες του σκόδρου: ένα μυθιστόρημα του Μο Γιαν

Οι μπαλάντες του σκόρδου είναι ένα μυθιστόρημα του Κινέζου συγγραφέα, βραβευμένου με Νόμπελ λογοτεχνίας (2012) Μο Γιαν.

Η υπόθεση του βιβλίου είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά την  εξέγερση που πραγματοποιήθηκε το 1987 από τους καλλιεργητές σκοδρου στην επαρχία Παραδείσου. Το βιβλίο είναι επενδυμένο με τους στίχους του Τζανγκ Κου, ενός πλανόδιου τραγουδιστή στην επαρχία του Παραδείσου που αψηφώντας τις Αρχές τραγουδούσε τα γεγονότα της εξέγερσης.

Όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1988 απαγορεύτηκε στην Κίνα λόγω των επαναστατικών μνημάτων που περιέχει.

Ο με σπουδές Βιβλιοθηκονομίας, συγγραφέας ασκούσε το επάγγελμα του στρατιωτικού όταν έγγραψε τις «Μπαλάντες του σκόρδου» και αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν το βιβλίο του απαγορεύτηκε. Προβλήματα με τη λογοκρισία είχε και με άλλα του βιβλία ο Μο Γιαν, αλλά παρά τις προτάσεις που του έγιναν δεν εγκατέλειψε ποτέ την πατρίδα του.

Στην ιστορία που περιγράφει ο συγγραφέας εμφανίζεται και κάποιος στρατιωτικός ο οποίος εμφανίζεται στο δικαστήριο για να υπερασπιστεί τους σκορδοκαλλιεργητές. Τα λόγια του στρατιωτικού θα μπορούσαν να είναι τα λόγια και οι απόψεις του ίδιου του (επίσης στρατιωτικού) συγγραφέα. 

Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά το 1995 (The Garlic Ballads).

Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2006 από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Πάρα πολλή ευτυχία: διηγήματα της Alice Munro

Η Alice Munro είναι Καναδή διηγηματογράφος. Γεννήθηκε το 1931 και το 2013 κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Κατά την υπομονή του Νόμπελ η Munro χαρακτηριστικέ ως "master of the contemporary short story”. Κύριο χαρακτηριστικό πολλών διηγημάτων της είναι η επαναστατική τους αρχιτεκτονική ειδικά όσον αφορά τη τάση οι ιστορίες να κινούνται προς τα εμπρός και προς τα πίσω στο χρόνο.

Η συλλογή διηγημάτων της με τίτλο “Too much happiness“ κυκλοφόρησε το 2009. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο (πρώτη έκδοση 2010, σε μετάφραση της Σοφίας Σκουλικάρη) και πήρε τον τίτλο «Πάρα πολλή ευτυχία».

Η συλλογή αποτελείται από 10 διηγήματα:

Η αγγελία εξαφάνισης της δεκαπεντάχρονης Ντόρα Μπρούντερ στο κατεχόμενο Παρίσι του 1941

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (2014) Γάλλος συγγραφέας Πάτρικ Μοντιανό (Patrick Modiano) εξέδωσε το βιβλίο Dora Bruder το 1997 (εκδόσεις Gallimard).

Έμπνευση για τη συγγραφή του βιβλίου ήταν μια αγγελία που διάβασε σε μια εφημερίδα (την Παρί Σουάρ) ημερομηνίας 31 Δεκεμβρίου 1941. Η αγγελία αναζητούσε μια νεαρή κοπέλα δεκαπέντε χρονών, την Ντόρα Μπρούντερ.

Η Ντόρα Μπρούντερ χάθηκε στο κατεχόμενο από τους ναζί Παρίσι του 1941, μια δύσκολη εποχή ειδικά για τους εβραίους και η Ντόρα ήταν εβραϊκής καταγωγής. 

Ο συγγραφέας, Εβραϊκής καταγωγής και ο ίδιος (ο πατέρας του ήταν Εβραίος με καταγωγή τη Θεσσαλονίκη ο οποίος μάλιστα συνελήφθηκε την ίδια εποχή), φαίνεται ότι συγκινήθηκε από την ιστορία της δεκαπεντάχρονης και άρχισε να ψάχνει στοιχεία της. Με τη γραφή του μας μεταφέρει στο Παρίσι εκείνης της εποχής προσπαθώντας να εντοπίσει ίχνη της Ντόρας και να κάνει κάποιες υποθέσεις για την τύχη της. Μέσω των μαρτυριών που κατάφερε να μαζέψει μας μεταφέρει το κλίμα που επικρατούσε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και γενικότερα στο κατεχόμενο Παρίσι.

Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου: μια βαθιά τομή στη ψυχοσύνθεση των Σοβιετικών και των νέο-Ρώσσων

Η Λευκορωσίδα συγγραφέας – δημοσιογράφος Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (Svetlana  Alexievich) - Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015 - εξέδωσε το 2013 το βιβλίο «Время секонд хэнд» (σε ελεύθερη μετάφραση «Μεταχειρισμένος χρόνος»). 

Στην αγγλική μετάφραση το βιβλίο έχει πάρει τον τίτλο «Secondhand Time: The Last of the Soviets» ενώ στα ελληνικά έχει μεταφραστεί «Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου».

Ουσιαστικά πρόκειται για μια συλλογή μαρτυριών μέσα από τις οποίες καταγράφονται ιστορίες ατόμων έτσι όπως αυτά βίωσαν το κομμουνιστικό καθεστώς στην ΕΣΣΔ, την Περεστρίοκα του Γκορμπατσόφ και το πέρασμα στη νέα εποχή με τον διαμελισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Ανάμεσα τους μπορεί κάποιος να διαβάσει ιστορίες έρωτα, απελπισίας και θανάτου αλλά και ιστορίες βίας και βάναυσης κρατικής καταστολής. Οι περισσότερες από τις ιστορίες του βιβλίου αναδύουν μια έντονη μυρωδιά βότκας!

Μέσα από το βιβλίο ο αναγνώστης μαθαίνει εκπληκτικές λεπτομέρειες για την καθημερινή ζωή των Σοβιετικών αλλά και των νέο-Ρώσσων και κάνει μια βαθιά βουτιά (χωρίς ανάσα) στην ψυχοσύνθεση τους:

«Κομμουνιστής είναι αυτός που διάβασε Μαρξ και αντικομμουνιστής αυτός που τον κατάλαβε» μας ενημερώνει κάποιος που μεγάλωσε στην ΕΣΣΔ.

Τα απομεινάρια μιας μέρας του Καζούο Ισιγκούρο

Ψυχογίος, 2017

Ο βρετανός συγγραφέας Καζούο Ισιγκούρο (Νόμπελ λογοτεχνίας 2007) εξέδωσε το μυθιστόρημα «Τα απομεινάρια μιας μέρας» (The remains of the day), το 1989 στη Μεγάλη Βρετανία.

Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά το 1993 από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση του Γιούρι Κοβαλένκο, ενώ επανεκδόθηκε το 2017 από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Αργυρώς Μαντόγλου.

Πρόκειται για μια μελαγχολική ερωτική ιστορία – ύμνο στο επάγγελμα του Άγγλου Μπάτλερ, το οποίο ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ως όχημα για να διεισδύσει στην πραγματεία του ανεκπλήρωτου έρωτα που δεν ευοδώθηκε ποτέ λόγω μιας αρρωστημένης ηθικής και ενός λανθάνοντος ιδεαλισμού.

Η ιστορία μας μεταφέρει στην Αγγλία, το καλοκαίρι του 1956 όπου ο ηλικιωμένος πλέον, μπατλερ Στίβεν, ταξιδεύει στην επαρχία φέρνοντας στο μυαλό του αναμνήσεις προηγούμενων δεκαετιών. Συγκεκριμένα θυμάται και ανασκοπεί τη ζωή που έζησε πλάι στον αριστοκράτη λόρδο Ντάρλινγκτον.