Τα απομεινάρια μιας μέρας του Καζούο Ισιγκούρο

Ψυχογίος, 2017

Ο βρετανός συγγραφέας Καζούο Ισιγκούρο (Νόμπελ λογοτεχνίας 2007) εξέδωσε το μυθιστόρημα «Τα απομεινάρια μιας μέρας» (The remains of the day), το 1989 στη Μεγάλη Βρετανία.

Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά το 1993 από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση του Γιούρι Κοβαλένκο, ενώ επανεκδόθηκε το 2017 από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Αργυρώς Μαντόγλου.

Πρόκειται για μια μελαγχολική ερωτική ιστορία – ύμνο στο επάγγελμα του Άγγλου Μπάτλερ, το οποίο ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ως όχημα για να διεισδύσει στην πραγματεία του ανεκπλήρωτου έρωτα που δεν ευοδώθηκε ποτέ λόγω μιας αρρωστημένης ηθικής και ενός λανθάνοντος ιδεαλισμού.

Η ιστορία μας μεταφέρει στην Αγγλία, το καλοκαίρι του 1956 όπου ο ηλικιωμένος πλέον, μπατλερ Στίβεν, ταξιδεύει στην επαρχία φέρνοντας στο μυαλό του αναμνήσεις προηγούμενων δεκαετιών. Συγκεκριμένα θυμάται και ανασκοπεί τη ζωή που έζησε πλάι στον αριστοκράτη λόρδο Ντάρλινγκτον.

Περί Λογοτεχνικών Βραβείων: οι απόψεις 4 Κύπριων ποιητών

Τέσσερις βραβευμένοι Κύπριοι ποιητές, η Ζέλεια Γρηγορίου, ο Παναγιώτης Νικολαΐδης, ο Μιχάλης Παπαδόπουλος και ο Γιώργος Χριστοδουλίδης, ασκούν έντονη κριτική στον τρόπο λειτουργίας του θεσμού των κρατικών βραβείων λογοτεχνίας, από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.

Υποστηρίζουν ότι ο θεσμός, έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, εξυπηρετεί προσωπικά παρά δημόσια και πνευματικά συμφέροντα και εμπεδώνει ηγεμονίες.

Πρόκειται για μια άποψη η οποία υποβόσκει εδώ και χρόνια ανάμεσα στον πνευματικό κόσμο της Κύπρου, χωρίς όμως να γίνεται κάτι ουσιαστικό για την αντιμετώπισή της. Στο παρελθόν και άλλοι βαρεμένοι συγγραφείς (π.χ. ο Άντης Ροδίτης) εξέφρασαν δημόσια παρόμοιες απόψεις ενώ κάποιοι άλλοι (π.χ. ο Νίκος Νικολάου – Χατζημιχαήλ) ζήτησαν αποκλεισμό των έργων τους από τη συγκεκριμένη διαδικασία.

Πρέπει εδώ να υπερτονιστεί η σημασία των απόψεων αυτών, ειδικά από άτομα που έχουν ευεργετηθεί από τον συγκεκριμένο θεσμό.

Οι τέσσερεις ποιητές (Γρηγορίου, Νικολαΐδης, Παπαδόπουλος και Χριστοδουλίδης) ζητούν με την παρέμβασή τους τον εκσυγχρονισμό του θεσμού και δηλώνουν ότι μέχρι να αποκατασταθεί η ορθή λειτουργία του δεν θα καταθέτουν τα βιβλία τους στον κατάλογο των υπό κρίση έργων. Καλούν τέλος και τους άλλους πνευματικούς δημιουργούς του τόπου να πράξουν το ίδιο, για να δημιουργηθεί μια γόνιμη συζήτηση που θα οδηγήσει στην έξοδο από το «λιμνάζον πνευματικό τούνελ».