Ένα
θεατρικό έργο γροθιά στο στομάχι του εφησυχασμού απέναντι στην κατοχή. Μας θυμίζει τις
εποχές που οι γυναίκες της Κύπρου προσπάθησαν να να πάρουν την
τύχη του τόπου στα χέρια τους και να απαιτήσουν το αυτονόητο τότε, (γιατί
σήμερα για κάποιους δεν είναι πλέον αυτονόητο) δικαίωμα επιστροφής στα
τουρκοκρατούμενα σπίτια τους.
Πέτυχαν τη διεθνοποίηση
του Κυπριακού και την προβολή του ως πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής αναδεικνύοντας
τη βιαιότητα του Αττίλα.
Δυστυχώς η
ορμή του κινήματος των γυναικών έσβησε πάνω σε κομματικές σκοπιμότητες που
διείσδυσαν στο κίνημά διασπώντας το, αλλά και στην πολιτική αφέλεια της εποχής που
ήθελε το κίνημα να σταματήσει να δρα για να μην βλάψει τις συνομιλίες για
επίλυση του Κυπριακού.
Φυσικά, το
κίνημα των γυναικών ακολούθησαν μερικά χρόνια αργότερα, παρόμοια κινήματα
μαθητών αλλά και μοτοσικλετιστών (το τελευταίο είχε ως αποτέλεσμα τις εγκληματικές
δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμόντος Σολωμού.
Ένα έργο που
αξίζει να παρακολουθήσουν οι παλιοί για να θυμηθούν και οι νεότεροι για να μάθουν
και για να παραδειγματιστούν από την αγωνιστικότητα, την εφευρετικότητα και το
πείσμα των γυναικών που απλά ήθελαν να επιστρέψουν ειρηνικά στα σπίτια τους…