Ο τραγουδιστής Μάκε Αντωνίου

 

Ο Μάκε Αντωνίου είναι Κύπριος τραγουδιστής και κιθαρίστας που υπηρετεί την έντεχνη και ροκ μουσική.

Γεννήθηκε στη Λευκωσία, σπούδασε μουσική στην Αγγλία και από τις πρώτες του ζωντανές εμφανίσεις προσέλκυσε το ενδιαφέρον για την  χαρακτηριστική του φωνή, αλλά και για την ενδιαφέρουσα προσέγγισή του στην ερμηνεία.

Ο πειρατής σου, τραγούδι του Μάκε Αντωνίου - Δελτίο Τύπου

 

Δελτίο Τύπου - Νέα κυκλοφορία

O Μάκε Αντωνίου παρουσιάζει το νέο του τραγούδι με τίτλο «Ο πειρατής σου», ένα τραγούδι με έντονο ποιητικό χαρακτήρα και αναφορές που γεφυρώνουν τον εσωτερικό λυρισμό με τη μυθολογική μνήμη.

Τους στίχους υπογράφει ο Ανδρέας Καπανδρέου, τη μουσική ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, ενώ η ερμηνεία του Μάκε Αντωνίου αναδεικνύει τη νοσταλγία, την απώλεια και την ανεκπλήρωτη προσδοκία που διαπερνούν το έργο. Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Γρηγόρης Πολύζος, προσδίδοντας στο τραγούδι ατμοσφαιρικό βάθος και συναισθηματική ένταση.

Ταυτότητα του τραγουδιού

Το «Ο πειρατής σου» ξεδιπλώνει μια ιστορία επιθυμίας, διάψευσης και μνήμης, μέσα από εικόνες θάλασσας, ανέμου και ταξιδιού. Οι αναφορές στον Αχιλλέα, την Ιφιγένεια και την Αυλίδα λειτουργούν ως συμβολικά σημεία μιας αγάπης που έμεινε μετέωρη, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην αναμονή και τη σιωπή.

Με γλώσσα άμεση αλλά και βαθιά υπαινικτική, το τραγούδι μεταφέρει την αίσθηση μιας κοινής διαδρομής που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η φράση «και έγινα ξανά ο πειρατής σου» γίνεται ο πυρήνας μιας αφήγησης που ισορροπεί ανάμεσα στο όνειρο, την ήττα και την αδυναμία της λήθης.

Μια ερωτική εξομολόγηση με μυθολογικές σκιές και θαλασσινή αύρα. Ο Μάκε Αντωνίου ερμηνεύει το «Ο πειρατής σου», σε στίχους Ανδρέα Καπανδρέου, μουσική Ανδρέα Παπαδόπουλου και ενορχήστρωση Γρηγόρη Πολύζου, από τον δίσκο «Στα χνάρια του Ερημίτη».

Συντελεστές

• Στίχοι: Ανδρέας Καπανδρέου
• Μουσική: Ανδρέας Παπαδόπουλος
• Ερμηνεία: Μάκε Αντωνίου
• Ενορχήστρωση: Γρηγόρης Πολύζος

Το τραγούδι περιλαμβάνεται στον δίσκο «Στα χνάρια του Ερημίτη» (2026) και αποτελεί μία από τις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές της κυκλοφορίας, με έμφαση στη δύναμη του λόγου και στη συναισθηματική ακρίβεια της ερμηνείας.

Στίχοι:

Χτες βράδυ είχα πάλι την αναίδεια

να ζήσω ένα όνειρο μαζί σου

ήρθαν κι ο Αχιλλέας κι η Ιφιγένεια

και έγινα ξανά ο πειρατής σου

Μα ο άνεμος που τόσο περιμέναμε 

δεν έμελλε ποτέ του να φυσήξει 

και στην Αυλίδα κολλημένοι μείναμε 

παρέα με την άπνοια και την πλήξη 

Σε άλλα λιμάνια μόνη σου ταξίδεψες 

και μου είπαν πως σε είδαν στις ειδήσεις 

Να ξέρεις όσες θάλασσες κι αν ξόδεψες 

την ήττα μας ποτέ δεν θα ξορκίσεις

Μα ο άνεμος που τόσο περιμέναμε 

δεν έμελλε ποτέ του να φυσήξει 

και στην Αυλίδα κολλημένοι μείναμε 

παρέα με την άπνοια και την πλήξη 

Spotify: https://open.spotify.com/track/6gDRtfZwPa1rzFmFIiZkCp

Youtoube: https://www.youtube.com/watch?v=QS5QGqPaJuU

«Έρωτας θλιμμένων ποιητών» τραγούδι για τον Κώστα Καρυωτάκη και την Μαρία Πολυδούρη

 

Νέα κυκλοφορία από τον δίσκο «Στα χνάρια του Ερημίτη» (2026)

Κυκλοφόρησε νέο τραγούδι σε ντουέτο των Μάκε Αντωνίου και Κέλλυς Βουδούρη με τίτλο «Έρωτας θλιμμένων ποιητών».

Ένα έργο βαθιά λυρικό και ατμοσφαιρικό, αφιερωμένο σε έναν από τους πιο συγκλονιστικούς και ανεκπλήρωτους έρωτες της νεοελληνικής λογοτεχνίας: εκείνον του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη. Η σχέση των δύο ποιητών έχει μείνει στην ιστορία ως ένας μεγάλος, δραματικός και αμοιβαίος έρωτας που δεν ευοδώθηκε ποτέ, αλλά σφράγισε το έργο και των δύο.

Ο πειρατής σου (τραγούδι)

 

Μάκε Αντωνίου – Ο πειρατής σου – Official Audio Release 

Στίχοι: Ανδρέας Καπανδρέου 

Μουσική: Ανδρέας Παπαδόπουλος 

Ερμηνεία: Μάκε Αντωνίου 

Ενορχήστρωση: Γρηγόρης Πολύζος 

Έρωτας θλιμμένων ποιητών (τραγούδι)

 Μάκε Αντωνίου & Κέλλυ Βουδούρη – Έρωτας θλιμμένων ποιητών  – Official Audio Release 

Στίχοι: Ανδρέας Καπανδρέου 

Μουσική: Ανδρέας Παπαδόπουλος 

Ερμηνεία: Μάκε Αντωνίου & Κέλλυ Βουδούρη

Ενορχήστρωση: Γρηγόρης Πολύζος 

Στίχοι:

-Στον Κώστα Καρυωτάκη και στη Μαρία Πολυδούρη-

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ “Εκτελεστικό Απόσπασμα” – Μάκε Αντωνίου

 

Το νέο τραγούδι του Μάκε Αντωνίου, «Εκτελεστικό Απόσπασμα», αποτελεί μια βαθιά και συγκλονιστική μουσική κατάθεση για το θάρρος, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια απέναντι στον φόβο και την εξουσία. 

Σε στίχους του Ανδρέα Καπανδρέου και μουσική του Ανδρέα Παπαδόπουλου, το έργο αναδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής σε στιγμές απόλυτης δοκιμασίας.

Ποιητικά και συμβολικά, οι στίχοι μεταφέρουν την εικόνα ενός ανθρώπου που στέκεται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, όχι ως θύμα, αλλά ως φορέας μιας υπερήφανης αντίστασης. Η φράση «να αρνηθείς τα μάτια να σου δέσουν» υπογραμμίζει την ανάγκη της συνειδητής επιλογής να αντικρίσει κανείς τον θάνατο με αξιοπρέπεια και αλήθεια. Ο στίχος «πες τους πως τους λυπάσαι» στρέφει το βλέμμα από τον φόβο προς τη συμπόνια, αναδεικνύοντας μια ανατροπή στη σχέση δύναμης – ο άνθρωπος που πεθαίνει γίνεται το πραγματικό σύμβολο της ηθικής υπεροχής.

Εκτελεστικό απόσπασμα (τραγούδι)

Μάκε Αντωνίου – Εκτελεστικό απόσπασμα – Official Audio Release

 

Στίχοι: Ανδρέας Καπανδρέου

Μουσική: Ανδρέας Παπαδόπουλος

Ερμηνεία: Μάκε Αντωνίου

Ενορχήστρωση: Γρηγόρης Πολύζος

Ερημίτης (τραγούδι)

 

Μάκε Αντωνίου  - Ερημίτης (Official Audio Release)

Στίχοι: Ανδρέας Καπανδρέου

Μουσική: Ανδρέας Παπαδόπουλος, Μιχάλης Ρούσσος

Ερμηνεία: Μάκε Αντωνίου

Από τον δίσκο "Στα Χνάρια του Ερημίτη"

Χίλιες φορές προσπάθησα τ’ αστέρια να μετρήσω

τους γαλαξίες του ουρανού να τους ταξινομήσω

να καταλάβω ετούτη η Γη που στέκεται που πάει

γιατί μέσα στο άπειρο να μας στριφογυρνάει

Κι αφού δεν βρήκα απάντηση να με ικανοποιήσει

και στο μυστήριο της ζωής να δίνει κάποια λύση

πήρα τους δρόμους τα βουνά κι ανέβηκα σε σκήτη

τις έγνοιες μου μοιράστηκα με έναν ερημίτη.

Μου είπε να  είμαι δίκαιος, να έχω καλοσύνη

στον μάταιο τούτο κόσμο μας, μόνο αυτό θα μείνει.

Κόκκος της άμμου είμαι κι εγώ στη μέση της ερήμου

δεν μου ανήκει τίποτα, μονάχα το κορμί μου.

 

Κι αφού δεν βρήκα απάντηση να με ικανοποιήσει

και στο μυστήριο της ζωής να δίνει κάποια λύση

πήρα τους δρόμους τα βουνά κι ανέβηκα σε σκήτη

τις έγνοιες μου μοιράστηκα με έναν ερημίτη.

Περί ενασχόλησής μου με την στιχουργική: οφειλόμενες αναφορές

Σε λίγο καιρό θα δημοσιευτούν κάποια καινούργια τραγούδια με δικούς μου στίχους. Την μικρή διαδρομή μου στην στιχουργική την οφείλω σε δύο κυρίως άτομα που θεωρώ πλέον, πολύ καλούς μου φίλους.

Ο πρώτος είναι ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, ο οποίος σε μια εποχή που δεν είχα καν φανταστεί ότι θα ασχοληθώ με αυτόν τον τομέα, ξεκίνησε, εν μέσω της καραντίνας του Κορονοϊού να μελοποιεί ποιήματά μου από την ποιητική συλλογή «Το τέλος της Χιονάτης».

Κόρη (στίχοι και τραγούδι)

ΚΟΡΗ

Είναι μια κόρη όμορφη 

και χαμηλοβλεπούσα

που όποιος την έχει συντροφιά

συνήθως την υποτιμά.

Μα όποιος την έχει στερηθεί

την κυνηγά και την ποθεί

κι ενίοτε, τη θεοποιεί.

Για χάρη της πολέμησαν

ολόκληροι στρατοί

και ποιητές την ύμνησαν

παγκόσμια γνωστοί.

Στα μέρη μας

κυκλοφορεί με κοφτερό σπαθί

κι όσοι την είδαν, είπαν πως

με βια μετράει τη γη.

Ανάδυση (στίχοι και τραγούδι)

ΑΝΑΔΥΣΗ

Μες τον βυθό που βρέθηκα, άγγιξα και τον πάτο

κλωτσώ γερά να σηκωθώ να βγω από τον βάλτο.

Δεν έχει πιο κάτω απ’ εδώ! Ή μένω κολλημένος

ή αναδύομαι ξανά και ζω ευτυχισμένος.

Μία ζωή την έχουμε και στα παλιά δεν μένω.

Παίρνω ολόλευκο καμβά χρώματα και πινέλο

και ζωγραφίζω τη ζωή όπως Eγώ τη θέλω.

Βάζω χαμόγελα, καρδιές∙ στον πόνο μου φουρνέλο.

(Από την ποιητική συλλογή Το τέλος της Χιονάτης)

Στην παλιά την πόλη [ποίημα και τραγούδι]

ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Κάτω στην παλιά την πόλη έχει άφθονο κρασί

έχει πρόθυμα κορίτσια μα και μπύρα δροσερή.

Όλοι οι φίλοι μου γουστάρουν και αρχίζει η γιορτή

μόνο εγώ είμαι θλιμμένος που εσύ δεν είσαι εκεί…

Δεν είσαι εκεί

και η μουσική τους μου ακούγεται μουντή.

Δεν είσαι εκεί

και οι νότες τους καρφώνουν τη καρδιά μου τη μισή.

Δεν είσαι εκεί

και συμμετέχω σε μια θλιβερή γιορτή.

Κάτω στην παλιά την πόλη έχει άφθονο κρασί

έχει πρόθυμα κορίτσια μα και μπύρα δροσερή.

Όλοι οι φίλοι μου γουστάρουν και αρχίζει η γιορτή

μόνο εγώ είμαι θλιμμένος που εσύ δεν είσαι εκεί…

Μα σαν θα ρθεις

θα σου χαρίσω τα φιλιά μου να τα πιείς

θα είναι η σειρά μας να μεθύσουμε κι εμείς.

(Από την ποιητική συλλογή Το τέλος της Χιονάτης.)

Χαμένη Άνοιξη [ποίημα και τραγούδι]

ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

Εδώ που ζω τελειώσανε όλες οι εποχές

ατέλειωτος χειμώνας κρύο και ενοχές.

Τα χελιδόνια πέθαναν, δεν έρχεται Λαμπρή

και τη δική μου άνοιξη την έχεις μόνο εσύ.

Χρόνια σε περιμένω, καιρό σε καρτερώ

με το δικό σου Πάσχα για να αναστηθώ.

Έλα και φέρε τη χαρά που τόσο μου έχει λείψει

έλα άνθισε σαν πασχαλιά και σκότωσε τη θλίψη.

Το ματ που ονειρεύτηκα [ποίημα και τραγούδι]

ΤΟ ΜΑΤ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΤHΚΑ

Εγώ πολύ προσπάθησα για να σε μάθω σκάκι

μα εσύ πάλι καβάλησες το άσπρο αλογάκι.

Μαζί σου ονειρεύτηκα να παίξω μια παρτίδα

κι εσύ εξαφανίστηκες μέσα σε καταιγίδα.

Τη δίχρωμη σκακιέρα μου τη βρήκες ντεμοντέ

πολύ σε ξενερώνουνε μου είπες τα καρέ.

Εσύ είσαι η βασίλισσα με ευχέρεια κινείσαι 

για τη σφαγή των πιονιών δεν δείχνεις να ενοχλείσαι.

Η παρτίδα που αρχίσαμε μάς έμεινε στη μέση

κατάντησε  τραυματική για μένα αυτή η σχέση.

Οι πύργοι μου σε είχανε σχεδόν περικυκλώσει

μα τούτο το παιγνίδι μας ποτέ δεν θα τελειώσει.

Ποτέ σου δεν κολύμπησες σε θάλασσα με κύμα

και σε καμία σχέση σου εσύ δεν ήσουν θύμα.

Αν στη ζωή δεν ρίσκαρες να παίξεις και να χάσεις

είσαι μια ξενέρωτη κι εμένα να ξεχάσεις.

Χίλιες φορές καλύτερα να σε είχα μάθει τάβλι

του Αυγεία ακαθάριστοι δεν θα μεναν οι στάβλοι.

Το ματ που ονειρεύτηκα ποτέ δεν θα σου κάνω
εγώ πολύ σ’ αγάπησα μα εσύ ήσουν υπεράνω.

Ερωτικό [ποίημα και τραγούδι]

Το φιλί (The kiss) του Auguste Rodin (1889)

ΕΡΩΤΙΚΟ

Τα πάντα ρει μες τη ζωή και ο τροχός γυρίζει

κι ο θάνατος στον κόσμο μας η μόνη σταθερά.

Γι’ αυτά που θέλεις πάλεψε, κανείς δεν στα χαρίζει

κι εγώ εσένα πόθησα μάτια μου φλογερά.

Μες του ιστού σου μπλέχτηκα τα ανίερα παιχνίδια

και τα φιλιά σου γεύτηκα τα τόσο ηδονικά.

Ο έρωτας σου με έστειλε σε μαγικά ταξίδια

όαση αδιέξοδη η δική σου αγκαλιά.

  

Χρησμοί αντικρουόμενοι με έφεραν κοντά σου

το κολασμένο σώμα μου εσύ να κυβερνάς.

Εγώ που ήμουν άπιστος και τώρα, για φαντάσου

τάμα σου δίνω τη ψυχή φτάνει να μ’ αγαπάς.

Του έρωτα μου οι δαίμονες σου χτίσανε παλάτι

ακόμα και στην Κόλαση θα σε ακολουθώ.

Κι αν κάποτε με πίκρανες, όλα νερό κι αλάτι
για μια αιωνιότητα θα σου παραδοθώ. 

Στο ενυδρείο [ποίημα και τραγούδι]

Photographer Phoebe Rudomino

ΣΤΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ

Τα ψάρια στο ενυδρείο ζουν ευτυχισμένα

σύμπαν τους είναι το γυαλί, που τα έχουνε κλεισμένα. 

Τρώνε όταν μια ανώτερη δύναμη, θυμηθεί να τα ταΐσει

κι αν μείνουν νηστικά, κάποιο απ’ αυτά, θα κανιβαλίσει.

Το ενυδρείο έχει πια θολώσει

γι’ αυτό κανείς  δεν νοιάζεται 

τι γίνεται εκεί μέσα

ούτε που φαντάζεται!

Ολόκληρο το σύμπαν μας είναι ένα ενυδρείο.

Νοιώθουμε άνετα σ’ αυτό, μας είναι πια οικείο.

Τον κανιβαλισμό τον έχουμε στο αίμα

ζούμε κι ονειρευόμαστε μέσα σε ένα ψέμα.

Το ενυδρείο έχει πια θολώσει

γι’ αυτό κανείς  δεν νοιάζεται 

και τι υπάρχει εκεί έξω

ούτε που φαντάζεται.

Εσύ μικρή γοργόνα,  το ξέρω ασφυκτιάς

μα έξω απ’ τα νερά σου μέχρι θανάτου σπαρταράς.

Κι εγώ θα ζω για πάντα εδώ

κολλημένος στου βούρκου τον βρωμερό βυθό

και τι υπάρχει εκεί έξω ποτέ μου δεν θα δω.