Ορφανά, θεατρικό του Dennis Kelly

 

Το «Ορφανά» (Orphans) είναι θεατρικό έργο του Βρετανού δραματουργού Ντένις Κέλι (Dennis Kelly), γραμμένο το 2009. Εξερευνά θέματα όπως η οικογενειακή αλληλεγγύη, η βία και τα ηθικά διλήμματα σε υποβαθμισμένες αστικές γειτονιές.

Η υπόθεση:

Η Έλεν και ο σύζυγός της Ντάννυ ετοιμάζονται για μια ήρεμη βραδιά, όταν εμφανίζεται ο αδελφός της Έλεν, Λίαμ, λερωμένος με αίμα.
Οι εξηγήσεις του Λίαμ αποκαλύπτουν σταδιακά ένα ρατσιστικό έγκλημα, αναγκάζοντας το ζευγάρι να αντιμετωπίσει τα όριά του για την προστασία της οικογένειας.
Το έργο θέτει το ερώτημα: «Μέχρι πού θα έφτανες για να υπερασπιστείς τους δικούς σου;».

Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή: αρχαία ελληνική τραγωδία

 

Ο «Οιδίπους Τύραννος» είναι αρχαία ελληνική τραγωδία του Σοφοκλή που αφηγείται την τραγική μοίρα του Οιδίποδα, βασιλιά των Θηβών.

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Οιδίποδας, μεγαλωμένος ως γιος των βασιλιάδων της Κορίνθου, αναζητά την αλήθεια για την καταγωγή του μετά από έναν χρησμό. Στην πορεία, όμως, ανακαλύπτει ότι άθελά του σκότωσε τον βιολογικό του πατέρα του και παντρεύτηκε τη μητέρα του, την Ιοκάστη.
Η αποκάλυψη οδηγεί στην αυτοκτονία της Ιοκάστης και στην αυτοτυφλία του Οιδίποδα, που ζητά εξορία για να γλυτώσει την πόλη του από την καταστροφή που προκάλεσε (λοιμός ως τιμωρία των θεών για την αιμομιξία).

Οι Βάτραχοι του Αριστοφάνη από το Θεατρικό Εργαστήρι Κιμωλία

Οι Βάτραχοι είναι κωμωδία του Αριστοφάνη, με κεντρικό άξονα το ταξίδι του Διόνυσου στον Άδη. 

Πρωτοπαρουσιάστηκε στα Λήναια το 405 π.Χ. και θεωρείται από τα σημαντικότερα έργα του Αριστοφάνη αφού είναι πολύ δημοφιλές και παίζεται μέχρι τις μέρες μας.

Οι Βάτραχοι αφηγούνται την κάθοδο του Διόνυσου στον Άδη, μαζί με τον υπηρέτη του Ξανθία, επειδή απογοητευμένος από την κατάσταση του αθηναϊκού θεάτρου θέλει να φέρει πίσω έναν μεγάλο τραγικό ποιητή. Εκεί οργανώνεται ποιητικός αγώνας ανάμεσα στον Αισχύλο και τον Ευριπίδη, με τον Διόνυσο να λειτουργεί ως κριτής, και τελικά προβάλλεται η ανωτερότητα του Αισχύλου ως πιο «ωφέλιμου» για την πόλη ποιητή.

«Η παράσταση κατεβαίνει», θεατρικό έργο της Ευαγγελίας Χαραλάμπους

 

Το «Η παράσταση κατεβαίνει» είναι θεατρικό έργο της Ευαγγελίας Χαραλάμπους και αναφέρεται σε μια εικόνα τέλους εποχής, με τη ζωή να μοιάζει με σκηνή που κατεβάζει «ρολά» για λίγο πριν από μια αλλαγή.

Το έργο «Η παράσταση κατεβαίνει» της Ευαγγελίας Χαραλάμπους μιλά για την αίσθηση ενός τέλους που μοιάζει ταυτόχρονα με παύση και με αρχή. Η ζωή παρουσιάζεται σαν σκηνή που κλείνει προσωρινά τα φώτα της, ενώ οι άνθρωποι καλούνται να αποχαιρετήσουν μια εποχή και να μεταβούν σε μιαν άλλη. Μέσα από αυτή τη μεταφορική εικόνα, το έργο φωτίζει την αλλαγή, την απώλεια και την ανάγκη για ανανέωση.

Η ίδια η συγγραφέας το περιγράφει ως μια ιστορία όπου «μερικές φορές η ζωή μας μοιάζει με σκηνή» και όπου μπαίνει στο κέντρο η ιδέα του τέλους μιας περιόδου, της αλλαγής και του «κατεβάζουμε ρολά» για λίγο πριν από ένα νέο ξεκίνημα.

Η «Φάλαινα» του Samuel D. Hunter

 

Η «Φάλαινα» του Σάμιουελ Ντι Χάντερ (Samuel D. Hunter) είναι ένα θεατρικό έργο για την απομόνωση, το πένθος, την ενοχή και την ανάγκη για συγχώρεση, με κεντρικό πρόσωπο τον Τσάρλι, έναν αυτοκαταστροφικό καθηγητή αγγλικών που έχει αποκοπεί από τον κόσμο και προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την κόρη και το παρελθόν του. Το έργο διαβάζεται κυρίως ως μια ιστορία κάθαρσης και ως ερώτημα για το αν οι άνθρωποι μπορούν τελικά να σωθούν ο ένας από τον άλλον.

Η δράση είναι κλειστοφοβική και περιστρέφεται γύρω από το σπίτι του Τσάρλι, όπου η σωματική του κατάρρευση λειτουργεί ως εξωτερικό σημάδι μιας βαθύτερης ψυχικής κρίσης. Ο Τσάρλι έχει χάσει κάθε επαφή με τον έξω κόσμο και περνά τον χρόνο του απομονωμένος, περιμένοντας μια μορφή λύτρωσης, ενώ προσπαθεί να ξαναβρεί επαφή με την αποξενωμένη κόρη του. Η σύγκρουση δεν είναι μόνο οικογενειακή, αλλά και ηθική: οι χαρακτήρες κινούνται ανάμεσα στην αγάπη, τον θυμό, την απόρριψη και την ανάγκη για αποδοχή.

«Ο Φιάκας» θεατρικό έργο του Δημοσθένη Μισιτζή

«Ο Φιάκας» του Δημοσθένη Κ. Μισιτζή (1826-1911) είναι μια από τις πιο απολαυστικές και αντιπροσωπευτικές κωμωδίες της νεοελληνικής δραματουργίας η οποία γράφτηκε το 1870 και διατηρεί τη διαχρονικότητά της έως σήμερα.

Η δράση τοποθετείται στην Κωνσταντινούπολη του 1870. Κεντρικός ήρωας είναι ο Φιάκας (Χαρίλαος Πλουτίδης ή Χαράλαμπος Πεταλούδης), ένας καταχρεωμένος απατεώνας που καταδιώκεται από δανειστές και εμπόρους. Επιδιώκει να κερδίσει την πλούσια Ευανθία, παρουσιάζοντάς της ψεύτικη ταυτότητα ως γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, για να αρπάξει την προίκα της. Η Ευανθία, επηρεασμένη από τα μυθιστορήματα της εποχής και γοητευμένη από τους τίτλους του, πέφτει θύμα της απάτης. Τα κωμικά επεισόδια κορυφώνονται όταν ο Φιάκας αναγκάζεται να υποδυθεί ακόμη και Γερμανό βαρόνο, σε μια σειρά αλλεπάλληλων παρεξηγήσεων και προσώπων.

"Ο γέρος και η θάλασσα" του Ernest Hemingway, το βραβείο Νόμπελ και η θεατρική παράσταση "Η θάλασσα και ο γέρος"

 

"Ο γέρος και η Θάλασσα" είναι νουβέλα που έγραψε ο Αμερικανός συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Ernest Hemingway) το 1951 και δημοσιεύθηκε το 1952. Είναι ένα από τα πιο γνωστά και σημαντικά έργα του, για το οποίο κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ το 1953 και συνέβαλε στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1954.

Η ιστορία ακολουθεί τον Σαντιάγο, έναν ηλικιωμένο ψαρά που ζει και ψαρεύει μόνος του στα ανοιχτά της Κούβας. Ο Σαντιάγο θεωρείται γρουσούζης, καθώς δεν έχει καταφέρει να πιάσει ψάρι για 84 μέρες. Στην 85η μέρα, όμως, βγαίνει ξανά στη θάλασσα μόνος και καταφέρνει να δέσει έναν τεράστιο ξιφία στη βάρκα του μετά από μια επική μάχη που διαρκεί τρεις μέρες.

Η νουβέλα είναι μια δυνατή αλληγορία για την ανθρώπινη αντοχή, τους αγώνες και την αξιοπρέπεια στη ζωή. Ο Σαντιάγο παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για να πιάσει και να φέρει το ψάρι στη στεριά, αλλά στη συνέχεια έρχεται αντιμέτωπος με την επίθεση καρχαριών που καταστρέφουν τη λεία του. Παρά την τελική απώλεια, ο ήρωας κρατά την αξιοπρέπειά του και θεωρείται νικητής για την προσπάθειά του.

Χαρίκλεια Καβάφη: θεατρικός μονόλογος, του Κοραή Δαμάτη

Η Χαρίκλεια παντρεύτηκε τον Πέτρο-Ιωάννη Καβάφη στην Κωνσταντινούπολη το 1849. Αυτή ήταν 14 ετών και εκείνος 36. Τα δύο πρώτα χρόνια του γάμου τους τα πέρασαν στην Πόλη. Το 1852 έφυγαν για την Αγγλία, όπου ο Καβάφης μεταμόρφωσε την ανατολίτισσα νεαρά σε γυναίκα του κόσμου, με αγγλικά, γαλλικά και ζωγραφική. Το 1854 ή το 1855 η οικογένεια (που στο μεταξύ είχε αποκτήσει τρία παιδιά, τον Γεώργιο -1850-, τον Πέτρο-Ιωάννη -1851- και τον Αριστείδη -1853-) εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια. «Ορισμένες φωτογραφίες της από την εποχή εκείνη, παρά την ατελή φωτογραφική μέθοδο των δεκαετιών ’50 και ’60, δείχνουν πως υπήρξε πράγματι ωραιοτάτη», έγραφε ο Κωνσταντίνος Καβάφης για τη μητέρα του.

Το μεγάλο μας τσίρκο: θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλλη

 

«Το μεγάλο μας τσίρκο» είναι ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά έργα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γραμμένο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. Η πρεμιέρα του έγινε στις 22 Ιουνίου 1973, στο θέατρο «Αθήναιον» της Αθήνας, από τον θίασο της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου, με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και τραγούδια ερμηνευμένα από τον Νίκο Ξυλούρη. 

Το έργο αποτελεί μια σπονδυλωτή ιστορική ανασκόπηση της νεότερης ελληνικής ιστορίας, από την Τουρκοκρατία και τα χρόνια του Όθωνα, μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Γερμανική Κατοχή. Μέσα από σάτιρα, αλληγορία και δραματικά στοιχεία, παρουσιάζει τους αγώνες, τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις του ελληνικού λαού, σχολιάζοντας με οξυδέρκεια τις παθογένειες και τις αρετές του.

"Ο Μπακαλόγατος" ή "Της κακομοίρας" ελληνική κωμωδία του 1963 και το θεατρικό του Λώρη Λοϊζίδη

 

"Της κακομοίρας" ή "Ο Μπακαλόγατος" είναι ελληνική κωμική ταινία του 1963, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη. Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου. Αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα και διαχρονικά έργα της ελληνικής κωμωδίας και έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στον ελληνικό κινηματογράφο. 

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Ζήκο (Κώστας Χατζηχρήστος), τον «μπακαλόγατο» ενός παντοπωλείου, και τις περιπέτειές του. Ο Ζήκος, ένας χαρακτήρας γεμάτος ενέργεια και φαντασία, ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή και σκαρφίζεται διάφορα σχέδια για να την πετύχει. Ταυτόχρονα, οι ερωτικοί του προβληματισμοί και οι σχέσεις του με τους άλλους χαρακτήρες δημιουργούν ένα αστείο και ανατρεπτικό σκηνικό.

"Μάρτυρας Κατηγορίας" της Άγκαθα Κρίστι (το βιβλίο και το θεατρικό)

 

Το "Μάρτυρας Κατηγορίας" (Witness for the Prosecution) είναι ένα από τα πιο γνωστά διηγήματα και θεατρικά έργα της Άγκαθα Κρίστι (Agatha Cristie). Η ιστορία δημοσιεύτηκε αρχικά ως "Traitor's Hands" [Η καρδιά του προδότη] στο Flynn's, ένα εβδομαδιαίο pulp περιοδικό, στην έκδοση της 31ης Ιανουαρίου 1925.

Το 1933, η ιστορία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά ως "The Witness for the Prosecution" στη συλλογή The Hound of Death που εμφανίστηκε μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1948, τελικά δημοσιεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες με αυτόν τον τίτλο στη συλλογή “The Witness for the Prosecution and Other Stories”. Η ιστορία έχει προσαρμοστεί για σκηνή, κινηματογράφο και τηλεόραση.

Το αυγό του Félicien Marceau (θεατρικό έργο)

 

«Το αυγό» ("L'Œuf") είναι ένα θεατρικό έργο που ανήκει στον γνωστό Γάλλο συγγραφέα (με Βελγική καταγωγή)  Φελισιέν Μαρσό (Félicien Marceau, 1913-2012).

«Το αυγό» εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1956 και είναι ένα θεατρικό μονόπρακτο που εξετάζει τις αντιφάσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις του ανθρώπινου χαρακτήρα, με έναν τρόπο που αναμειγνύει το κωμικό και το τραγικό.

Η πλοκή του έργου περιστρέφεται γύρω από έναν ήρωα, τον Joseph, ο οποίος βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής του. Η κεντρική ιδέα είναι η απροθυμία του να αναλάβει τις ευθύνες του και να ωριμάσει. Ο τίτλος "L'Œuf" (Το αυγό) είναι μια μεταφορά για την παιδική αθωότητα και την αναγκαιότητα της ενηλικίωσης.

Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος (θεατρική παράσταση)

 

Η θεατρική παράσταση με τίτλο «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», ανέβηκε τον Ιούλιου του 2024 από τους εφήβους του Θεατρικού Εργαστηρίου Κιμωλία και βασίστηκε σε θεατρικά έργα, μαρτυρίες αληθινών προσώπων, ντοκουμέντα, ημερολόγια, ειδησεογραφία, ποίηση, μουσικές, καθώς και συγγραφή κομματιών από τους ίδιους τους μαθητές με θέμα το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τις σημερινές εξελίξεις. Κεντρικό θέμα της παράστασης είναι ο άνθρωπος και οι καταστροφές που έφερε ο χειρότερος πόλεμος όλων των εποχών...

 «Κι όμως… Πιστεύω πως ό,τι κι αν κάνουν οι άνθρωποι, είναι καλοί στο βάθος της καρδιάς τους…»

«Εγώ, εγώ... κι εγώ»: θεατρικό του Florian Zeller

 

«Εγώ, εγώ... κι εγώ» είναι ο ελληνικός τίτλος της θεατρικής διασκευής του έργου του Γάλλου Φλοριάν Ζελέρ (Florian Zeller) που στα γαλλικά ονομάζεται “Une heure de tranquillité” [ακριβής μετάφραση «Μιας ώρας ηρεμία»].

Το έργο που πάει λάθος (θεατρικό)

 

«Το έργο που πάει λάθος» (The Play That Goes Wrong) είναι ένα έργο του 2012 των Βρετανών σεναριογράφων Henry Lewis, Jonathan Sayer και Henry Shields. Κέρδισε την Καλύτερη Νέα Κωμωδία στα Βραβεία Laurence Olivier 2015. Από το 2014, το έργο έχει πραγματοποιήσει πέντε περιοδείες στο Ηνωμένο Βασίλειο ενώ παίχτηκε και σε πολλές άλλες χώρες.

 

Μια «ερασιτεχνική» ομάδα από ατάλαντους ηθοποιούς καλείται να φέρει εις πέρας το έργο μυστηρίου «Ο φόνος στην έπαυλη Χάμερσον». Λίγο τα λανθασμένα σκηνικά, λίγο η έλλειψη ταλέντου από τους ηθοποιούς και λίγο η ανύπαρκτη εμπειρία από το τεχνικό προσωπικό οδηγούν σε άβολες καταστροφές επί σκηνής, τις οποίες οι «ηθοποιοί» προσπαθούν να καλύψουν. Το γέλιο είναι εγγυημένο. Η σωματική ακεραιότητα του ερασιτεχνικού καστ όμως, όχι…

Cash on Delivery του Michael Cooney (θεατρικό έργο)

 

Ο Βρετανός σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Μάικλ Κούνι (Michael Cooney), εξέδωσε το θεατρικό έργο Cash on Delivery το 1997.

Υπόθεση: Ο Έρικ Σουάν ζει με τη γυναίκα του Λίντα και τον νοικάρη του, Νόρμαν Μπάσετ, στο σπίτι του, στο ανατολικό Λονδίνο. Απολύεται από τη δουλειά του και για δύο χρόνια ζει εξαπατώντας το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Δηλώνει ότι έχει στο σπίτι του ένα αριθμό φανταστικών ενοικιαστών, οι οποίοι υποφέρουν από σοβαρές αναπηρίες. Έτσι, εισπράττει ο ίδιος τα επιδόματα που του στέλνουν οι Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Η υπόθεση βγαίνει εκτός ελέγχου έτσι ο Έρικ αποφασίζει να «σκοτώσει» όλους τους χαρακτήρες που επινόησε. Πριν όμως προλάβει να τους εξαφανίσει, εμφανίζεται ένας υπάλληλος των Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ο Έρικ σκαρφίζεται καινούργια ψέματα που ακολουθούν νέες απάτες που δεν έχουν τελειωμό.

Η θεατρική παράσταση “Joanna Give Me Hope” από το Θεατρικό Εργαστήρι Κιμωλία

 

Το Θεατρικό Εργαστήρι Κιμωλία, για έφηβους και ενήλικες μας χάρισε και φέτος (Ιούλ. 2023) ακόμα μια πολύ όμορφη παράσταση με την εφηβική  του ομάδα, ανεβάζοντας το έργο “Joanna give me hope”, μια θεότρελη κωμωδία με πολλές μουσικές διασκευές και δυνατά μηνύματα! Το έργο ήταν βασισμένο στη «Κατσαρίδα» του Βασίλη Μαυρογεωργίου.

Πιστεύετε πραγματικά στον εαυτό σας; Μήπως τα χρόνια περνούν και βλέπετε τα όνειρά σας να ταξιδεύουν αφηρημένα στο μυαλό σας; Και μήπως νομίζετε πως όλα θα τα φέρει η τύχη και ο χρόνος;

Ωωω αγαπητοί μας φίλοι! Δεν είναι έτσι τα πράγματα… Δεν είναι όλα τυχαία σε αυτή τη ζωή… Γιατί εδώ στη μικρή μας κατσαριδούπολη, εδώ όπου ΔΕΝ συμβαίνουν πράγματα και θάματα, εδώ όπου μια άλλη Ιωάννα, όχι η Ζαν Ντ’ Αρκ, ακούει φωνές, εδώ βρίσκεται και το όνειρό σας. Μέσα σας… Κι αν ο στόχος σας είναι το φεγγάρι, ένα θα σας πούμε… Τίποτα δεν είναι αδύνατον!!!

Τα μεγάλα ροκ συγκροτήματα δεν διαλύονται ποτέ: θεατρικό του Γιώργου Ηλιόπουλου

 

Τα μεγάλα ροκ συγκροτήματα δεν διαλύονται ποτέ, είναι θεατρικό έργο του συγγραφέα και ηθοποιού Γιώργου Ηλιόπουλου, που γράφτηκε το 2003

Υπόθεση:

Η Αφροδίτη έχει πατήσει τα 40 και μόλις έχει χωρίσει. Αποφασισμένη να ξαναφτιάξει τη ζωή της  από την αρχή όπως «έπρεπε να είναι» αποφασίζει να ξαναφτιάξει το γυναίκειο ροκ συγκρότημα που είχε ιδρύσει με τις φίλες της κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο Λονδίνο.

Το γκρουπ κατά την άποψή της θα είχε γράψει ιστορία, αν δεν τους είχε προδώσει η τραγουδίστρια τους Ελένη, αφήνοντας τες για να κάνει σόλο καριέρα.

Photograph 51 (το θεατρικό)

 

Το πολυβραβευμένο θεατρικό έργο της Άννα Ζίγκλερ (Anna Ziegler, 1979- ) Photograph 51 αφηγείται την αληθινή ιστορία της Ρόζαλιντ Φράνκλι (Rosalind Franklin, 1920-1958)  και την ιστορία αποκρυπτογράφησης του DNA.

Σκηνές από έναν γάμο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (θεατρικό)

 Το έργο «Σκηνές από έναν γάμο» (Scener ur ett äktenskap) γράφτηκε το 1973 από τον Σουηδό σεναριογράφο – σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (Ingmar Bergman, 1918-2007).

Αρχικά εμφανίστηκε ως τηλεοπτική σειρά (1973) και αργότερα ως κινηματογραφική ταινία (1974). Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και ανέβηκε και στο θέατρο.

Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης, προδοσίας, χωρισμού και επανασύνδεσης ενός ζευγαριού. Μια καθημερινή και πάντα επίκαιρη ιστορία που αγγίζει θέματα όπως: η φθορά του έρωτα μέσα από έναν γάμο, το ανικανοποίητο αίσθημα του ανθρώπου και την τάση του να κυνηγά αυτό που δεν έχει, τον συμβιβασμό που πρέπει ή  δεν πρέπει να κάνει κανείς σε μια σχέση, την πίστη, την απιστία, την ερωτική έλξη…