Η Γοτθική γάτα, συλλογή διηγημάτων τρόμου

«Η Γοτθική Γάτα» είναι ανθολογία διηγημάτων τρόμου με επίκεντρο τη γάτα, που συγκεντρώνει κλασικές γοτθικές ιστορίες από συγγραφείς όπως ο Edgar Allan Poe, ο H. P. Lovecraft, ο Bram Stoker και ο Lewis Carroll. Οι ιστορίες έχουν να κάνουν με τρόμο, μαγεία,  και ονειροφαντασίας και εξερευνούν τη σύνδεση των αιλουροειδών με τον αποκρυφισμό, τις μάγισσες (ως οικεία πνεύματα) και τη σκοτεινή πλευρά της λογοτεχνίας.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται: 1. «Ο μαύρος γάτος» του Έντγκαρ Άλαν Πόε, 2. «Η γάτα και η Σιδηρά παρθένος» του του Μπραμ Στόουκερ, 3. «Οι γάτοι της Ούλθαρ» του Χ. Φ. Λάβκραφτ, καθώς και 4. αποσπάσματα  από το το βιβλίο «Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ.

Λογοτεχνία στα Ερτζιανά #28 Πόλυς Κυριάκου / Το κοράκι (Edgar Alan Poe)

    Λογοτεχνία στα Ερτζιανά: ραδιοφωνική εκπομπή αφιερωμένη στο Βιβλίο, τη Λογοτεχνία και τον Πολιτισμό.

Ο Ανδρέας Καπανδρέου και η Μαρία Κούβαρου φιλοξενούν τον στιχουργό - ποιητή Πόλυ Κυριάκου και σχολιάζουν το βιβλίο Το κοράκι του Edgar Alan Poe.

Ποτέ πια – Nevermore: Το κοράκι του Έντγκαρ Άλαν Πόε

 

Από εικονογράφηση του Gustave Doré (σε έκδοση του 1882)

Το κοράκι [The raven] είναι το γνωστότερο ποίημα του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε (Edgar Alan Poe, 1809-1849). Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1845 και περιγράφει την επίσκεψη που δέχεται ένας άντρας, ο οποίος πενθεί για τον θάνατο της αγαπημένης του, από ένα κοράκι που μιλά.

Μέσα σε μια μεταφυσική ατμόσφαιρα το κοράκι απαντά σε κάθε ερώτηση του άντρα, πάντα με την ίδια φράση: Ποτέ πια [στα αγγλικά Nevermore].

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδά για τον Edgar Alan Poe

(Στίχοι, μουσική και ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης. Συμπεριλαμβάνεται στους δίσκους: "Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος", 1997 και "Εκτός τόπου και χρόνου", 2000).

Οι στίχοι του τραγουδιού:

Κείμενα των Σαρλ Μπωντλαίρ [Charles Baudelaire] και Τζβετάν Τοντόροφ [Tzvetan Todorov] για τον Έντγκαρ Άλαν Πόε [Edgar Allan Poe]

Έντγκαρ Άλαν Πόε / Σαρλ Μπωντλαίρ ; Τζβετάν Τοντόροφ, [μετ. Αντρέας Ταρνάνας]. Αθήνα: Αιγόκερος, 1982.

Το βιβλίο περιλαμβάνει δύο κείμενα, αφιερωμένα στον Edgar Allan Poe (1809-1849)· ένα του Γάλλου ποιητή Charles Pierre Baudelaire (1821-1867) και ένα πιο σύγχρονο, του Γαλλο - Βούλγαρου φιλόσοφου Tzvetan Todorov (1939- ).

1.  "Για τον Πόε" - Τζβετάν Τοντόροφ

Αν διαβάσει κανείς για πρώτη φορά τους τρεις τόμους των διηγημάτων του Πόε που μεταφράστηκαν απ’ τον Μπωτλαίρ, τις Αλλόκοτες ιστορίες, τις Νέες αλόκοτες ιστορίες και τις Γελοίες και σοβαρές ιστορίες, δεν θα μπορέσει να μην αναταραχτεί απ’ την ακραία τους ποικιλία.

[…] Άλλοι βλέπουν μέσα στο έργο του  τη γέννηση του αστυνομικού μυθιστορήματος (Διπλή δολοφονια στην οδό Μοργκ) ή ακόμα κι αυτής της επιστημονικής φαντασίας (Ασύγκριτη περιπέτεια κάποιου Χανς Πφάαλ Ε. Τ. Το ταξίδι του Χανς Πφάαλ στη σελήνη).

Αλλόκοτες ιστορίες του Edgar Alan Poe

Μετά την παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, κάποιος φίλος, προφανώς επηρεαζόμενος από τον υπότιτλο του δικού μου βιβλίου (αλλόκοτα διηγήματα),  μου χάρισε ένα παλιό - συλλεκτικό βιβλίο του 1953 με τις «Αλλόκοτες ιστορίες» του Έδγαρ Άλλαν Πόε (Edgar Alan Poe).

Η έκδοση είναι του Γεώργιου Παπαδημητρίου και ανήκει στη σειρά «100 αθάνατα έργα».

Η μετάφραση των διηγημάτων ;έγινε από τον Κοσμά Πολίτη ο οποίος στην εισαγωγή του βιβλίου, δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την σκοτεινή ζωή του Πόε.  Αναφέρεται μάλιστα και σε μια φήμη (την οποία όπως δηλώνει δεν θέλει να πιστέψει), σύμφωνα με την οποία ο Πόε «επιτάχυνε τον θάνατο της πολυαγαπημένης γυναίκας του για να εμπνευστεί από τη θλίψη του, και σαν αποτέλεσμα αυτής της έμπνευσης έγραψε το διάσημο ποίημα «Το κοράκι» με την επωδό «ποτέ πιά»»!


Για την επιλογή των διηγημάτων, η έκδοση αναφέρει:
"Μια και το έργο του Πόε είναι μάλλον άνισο, διαλέξαμε διηγήματα που στο σύνολό τους να φανερώνουν αυτή την ανισότητα. Επίσης που να δίνουν ένα δείγμα της ποιητικής του τέχνης με τα ποιήματα που περιλαμβάνει: "Το στοιχιωμένο σπίτι" (Ο οίκος των Ώσερ), "Το Σκουλήκι ο νικητής" (Λιγεία), και "Προσευχή" (Μορέλλα)."

Η εξέλιξη του διηγήματος του Κωστή Καλογρούλη

Ο Κωστής Καλογρούλης, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Η εξέλιξη του διηγήματος» (έκδοση Μικρή Άρκτος, 2011), αφού παραθέτει θεωρητικά στοιχεία για το διήγημα, σκιαγραφεί τους κυριότερους διηγηματογράφους του 19^ου και του 20^ου αιώνα σχολιάζοντας  ένα επιλεγμένο διήγημα του καθενός από αυτούς τους.

Συγκεκριμένα παρουσιάζονται 32 συγγραφείς και τα διηγήματά τους:

- Ε. Τ. A. Hoffmann: Rat Krespel (Ο σύμβουλος Κρέσπελ), 1819
- Washington Irving: Rip Van Wikle (Ριπ Βαν Γουίνκλ), 1819
- Nathaniel Hawthorne: The Minister’s Black Veil (Το μαύρο πέπλο του κληρικού), 1837
- Edgar Allan Poe: The pit and the Pendulum (Το πηγάδι και το εκκρεμές), 1842
- Nikolai Gogol: Το παλτό, 1842
- Herman Melville: Bartleby the Scrivener (Μπάρτλεμπι, ο γραφιάς), 1853
- Guy de Maupassant: Boule de suif (Η Χοντρομπαλού), 1880
- Γεώργιος Βιζυηνός:   Το μόνον της ζωής του ταξείδιον, 1884
- Anton Chekhov: Ο καθηγητής φιλολογίας, 1894
- Stephen Crane: The open boat (Η σωσίβια λέμβος), 1898 
- Henry James: The figure in the carpet (Η εικόνα στο χαλί), 1896
- Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Η φαρμακολύτρια, 1900

Άνθρωποι και γάτες

Άνθρωποι και γάτες: ανθολογία (Το Ποντίκι, 2006).

Ιστορίες για γάτες; Γιατί όχι; Ειδικά όταν τις υπογράφουν δέκα από τους κορυφαίους συγγραφείς στον κόσμο όπως είναι οι Ρ. Κίπλιγκ, Ε. Σκάζα-Βάις, Γκυ ντε Μωπασάν, Ε. Α. Πόε, Ε. Ζολά, Σ. Λέοπολντ, Κολέτ, Ε. Χέμινγουεϊ, Τ. Τζόυς και Σ. Μπωντλαίρ!

Το βιβλίο γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον, όταν ο αναγνώστης προσέξει πως το βιβλίο για τις γάτες εκδόθηκε από τον άσπονδο εχθρό τους, «το ποντίκι»…

1.     Ράντγιαρντ Κίπλιγκ: Η γάτα πορεύεται στους δικούς της δρόμους.

2.     Ευγένιος Σκάζα – Βάις: Σαματάς στο πάρκο.

3.     Γκυ ντε Μωπασάν: Το μαγεμένο κάστρο.

4.     Έντγκαρ Άλαν Πόε: Ο μαύρος γάτος.

5.     Εμίλ Ζολά: Ο παράδεισος των γάτων.

6.     Σβέντ Λέοπολντ: Η γάτα του Γκαίτε.

7.     Γκαμπριέλ Σιντινί Κολέτ: Σάχα.

8.     Έρνεστ Χέμινγουεϊ: Γάτα στη βροχή.

9.     Τζαίημς Τζόυς: Η γάτα και ο διάβολος.

10.  Σαρλ Μπωντλαίρ: Η ώρα.