Ο γνωστός δικαστής Γιώργος Αρέστης, μέσα από το αυτοβιογραφικό του βιβλίο με τίτλο «Μια ζωή όπως την έζησα» μας διηγείται την ιστορία της ζωής του, ξεκινώντας από τα παιδικά του χρόνια στον Άγιο Μέμνονα Αμμοχώστου, τις σπουδές του σε Ελλάδα και Αγγλία, τη δημιουργία της οικογένειάς του, τα δύσκολα χρόνια του ξεριζωμού μετά την τουρκική εισβολή του 1974, την επιβίωση του στην προσφυγιά, τα επαγγελματικά του βήματα, μέχρι και την καταξίωσή του ως δικαστής του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στο βιβλίο, με τον προκλητικό
τίτλο “The subtle art of ton giving a f*ck” (στα
ελληνικά μεταφράστηκε ως «Η ευγενής τέχνη να τα γράφεις όλα στα …!»), ο Mark Manson (Μαρκ Μάνσον), προσπαθεί να
μας διδάξει πως να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Το βιβλίο που έγινε best seller και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες σε όλο τον
κόσμο, αντικρούει τις παραδοσιακές συμβουλές αυτόβελτίωσης που διδασκόμασταν
μέχρι τώρα ότι πρέπει να βλέπουμε τα πάντα θετικά και να ντοπάρουμε τους
εαυτούς μας κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι εμείς αξίζουμε περισσότερο από τους
υπόλοιπους. Σύμφωνα με τον Μάνσον, θα
πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε, χωρίς να μεμψιμοιρούμε, όλα τα προβλήματα
που μας τυχαίνουν και είναι καθαρά δική μας ευθύνη αν και πως θα τα αντιμετωπίσουμε.
Προσέξτε όμως! Τα δικά μας προβλήματα, όχι τα προβλήματα των άλλων, ούτε καν
των συντρόφων ή των παιδιών μας!
Άλλα θέματα που ο συγγραφέας
θίγει (πολλές φορές με χιούμορ) είναι αυτά της βαθύτερης έναντι της ευρύτερης εμπειρίας
που μπορούμε να αποκτήσουμε αν αφοσιωθούμε σε κάτι (καριέρα, σχέση, χόμπι κλπ) αλλά
και του θανάτου με τον οποίο θα πρέπει να συμφιλιωθούμε και να τον αποδεχόμαστε
ως αναπόφευκτο γεγονός.
Το συγκεκριμένο βιβλίο, λοιπόν, δεν μας συμβουλεύει να «γράφουμε» όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά να επιλέγουμε αυτά στα οποία αξίζει να δώσουμε σημασία!
 |
| Μάνος Ελευθερίου (1938-2018) |
Το τραγούδι «Μαλαματένια λόγια» (στίχοι Μάνου Ελευθερίου και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου) είναι ένα από τα ωραιότερα αλλά και πιο αινιγματικά ελληνικά τραγούδια.
Οι στίχοι του είναι αλληγορικοί κυρίως λόγω των μηνυμάτων
που ήθελε να περάσει ο στιχουργός, κατά τη διάρκεια της Χούντας, αλλά και λόγω
επιλογής του ίδιου του Μάνου Ελευθερίου ο οποίος προσπάθησε να γράψει ένα
διαφορετικό, πιο «περίπλοκο» τραγούδι από αυτά που μας είχε συνηθίσει.
Πολλοί αναλυτές προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τους στίχους του
τραγουδιού. Κάποιοι εύστοχα, άλλοι όχι.. (βλέπε εδώ)
Και φτάνουμε στο αιώνιο ερώτημα: Τι θέλει να πει ο ποιητής; Πρέπει άραγε να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τους στίχους ενός τραγουδιού με κίνδυνο να παρερμηνεύσουμε τον στιχουργό; Ή να τους τραγουδάμε χωρίς να τους (πολύ)καταλαβαίνουμε; Την καλύτερη απάντηση, φυσικά, μπορεί να την δώσει ο ίδιος ο στιχουργός, αν έχει τη διάθεση και αν μπει στον κόπο να αναλύσει τους στίχους του, εξηγώντας στο κοινό τι εννοούσε.
Συγκεκριμένα παρουσιάζονται οι Ζήσιμος Λορεντζάτος, Κωστής Παλαμάς, Ρώμος Φιλύρας, Παύλος Νιρβάνας, Μυρτιώτισσα, Γεώργιος Βιζυηνός, Παυλίνα Παμπούδη, Λάμπρος Πορφύρας, Τέλλος Άγρας, Μιχαήλ Μητσάκης, Τάκης Παπατσώνης, Μάτση Χατζηλαζάρου, Αλέξης Ζηρας.
Τα παιδιά δεν θα πρέπει να γεννιούνται για λάθος λόγους «επειδή
η κοινωνία (και η μαμά) προστάζει να γίνουμε κι εμείς γονείς» «για να σώσουμε
τον γάμο μας» ή «για να διαιωνίσουμε το DNA μας», λες
και αυτό είναι κάτι το ιδιαίτερο το οποίο δεν πρέπει να στερηθεί η κοινωνία.
Ο συγγραφέας επισημαίνει, επίσης, κάτι πολύ σωστό! Προκειμένου να δοθεί άδεια σε κάποιον να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να περάσει από κάποια τεστ ώστε να δείξει ότι είναι ικανός να οδηγήσει. Για να επιτραπεί σε ένα ζευγάρι να υιοθετήσει ένα μωρό, πάλι πρέπει το ζευγάρι να περάσει από πολλούς ελέγχους ώστε να αποδείξει ότι μπορεί να αναθρέψει σωστά το μωρό. Όμως, για όλους τους βιολογικούς γονείς, η γέννηση ενός παιδιού θεωρείται αναφαίρετο δικαίωμά τους και κανείς δεν εξετάζει την (νοητική, σωματική, οικονομική) ικανότητά τους να μεγαλώσουν σωστά ένα παιδί προσφέροντάς του, τουλάχιστον τα βασικά (τροφή, στέγη, εκπαίδευση και ένα φυσιολογικό περιβάλλον για να αναπτυχθεί).
Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004) ήταν συγγραφέας,
λογοτέχνης και κριτικός λογοτεχνίας.
Το λογοτεχνικό έργο του Ζήσιμου Λορεντζάτου, αποτελείται
από σαράντα δοκίμια, συγκεντρωμένα στο τρίτομο έργο «Μελέτες» (εκδόσεις
“Δόμος”), δύο ταξιδιωτικά κείμενα, τρεις ποιητικές συλλογές και αρκετά άρθρα.
Ο Λορεντζάτος εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1936 με τη μελέτη Έντγκαρ Πόε: Οι εξαιρέσεις. Η φιλοσοφία της συνθέσεως. Η ποιητική αρχή. Θα επανεμφανισθεί το 1947 με το βιβλίο του Δοκίμιο Ι (μια σημαντική μελέτη για το έργο του Διονυσίου Σολωμού).
