Ο συγγραφέας Χρίστος Ρ. Τσιαήλης για τον Γιο της Μάγισσας

(κριτική του Χρίστου Ρ. Τσιαήλη στους "Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών και στο GoodReads)

Καπανδρέου, Ανδρέας. Ο γιος της μάγισσας: αλλόκοτες ιστορίες. Θεσσαλονίκη: Συμπαντικές Διαδρομές, 2012.

Όταν πιάνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο διηγημάτων ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Κι όταν ο τίτλος σε προετοιμάζει για κάτι βαθύτερο, υπερφυσικό, χαμηλώνεις τον φωτισμό στο δωμάτιο γύρω και αφήνεις να πέφτει το φως μόνο εκεί - στις σελίδες, στο πρόσωπό σου και στα χέρια. Τα ακροδάκτυλά σου δειλά γυρνάνε σελίδα τη σελίδα όπως βυθίζεσαι.
Βυθίστηκα. Αφού τρόμαξα με τη δημιουργία της Βίβλου του Διαβόλου, απορροφήθηκα. Δεν άφησα το βιβλίο αυτό παρά μόνο όταν το τελείωσα. Παράξενες ιστορίες, αλλόκοτες, απρόσμενες ανατροπές, ήρωες που βρίσκονται ξαφνικά ανήμποροι απέναντι από το κακό, κάποτε το νικούν, κάποτε υπερνικούνται. Δεν θέλω να μιλήσω συγκεκριμένα για ιστορίες, για να μην χαλάσω καμία από αυτές. Απλά να ξεχωρίσω τον ήρωα που τον καταπίνει το κήτος. Ακόμη με στοιχειώνει η ιστορία αυτή. Ααα ναι, να μην ξεχάσω και το σπαθί και τη συμφωνία της αθανασίας σε εκείνο το μυστήριο σπίτι... 

Κριτικές αναγνωστών των βιβλίων μου στο Goodreads

Κριτικές των βιβλίων μου όπως αυτές δημοσιεύτηκαν από αναγνώστες στην ιστοσελίδα Goodreads, (την μεγαλύτερη ιστοσελίδα για αναγνώστες στον κόσμο η οποία εξειδικεύεται στις προτάσεις βιβλίων).

Ο γιος της μάγισσας: αλλόκοτες ιστορίες. Συμπαντικές Διαδρομές: Θεσσαλονίκη, 2012

Giannis Margetis

Ο Ανδρέας Καπανδρέου είναι ένας πολύ ενδιαφέρον συγγραφέας. Κατάγεται από την Λευκωσία και είναι βιβλιοθηκονόμος. Το βιβλίο του, Ο Γιος της Μάγισσας, από τις Συμπαντικές Διαδρομές, για το οποίο θα πω λίγα λόγια αμέσως παρακάτω, είναι το δεύτερο του βιβλίο. Είχε προηγηθεί το βιβλίο του, Το Τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν. Και τα δυο βιβλία είναι συλλογές διηγημάτων.
Ο Γιος της Μάγισσας περιλαμβάνει δεκατέσσερις ιστορίες, τις οποίες εύκολα και αυθόρμητα μπορούμε να κατατάξουμε στον χώρο της λογοτεχνίας του Φανταστικού. Ο Ανδρέας χρησιμοποιεί πολλά χρώματα από την συγγραφική του παλέτα για να "ζωγραφίσει" τις ιστορίες του. Άλλοτε στον-λογοτεχνικό πάντοτε-καμβά του αποτυπώνεται το μουντό αστικό τοπίο, άλλοτε η μεσαιωνική, μυστικιστική και σκοτεινή Κεντρική Ευρώπη, άλλοτε η ελληνική φύση, άλλοτε ένα εξωγήινο τοπίο! Ο συγγραφέας φροντίζει να μην μάς αφήσει παραπονεμένους ως προς αυτό. Οι ιστορίες του διαθέτουν ποικιλία στην εναλλαγή των τόπων και των τοπίων. 
Το ίδιο συμβαίνει και με τους χαρακτήρες του. Συναντάμε, καθώς διαβάζουμε τις γραμμές των ιστοριών του, διάφορων ειδών ανθρώπους, σχεδόν όλων των κοινωνικών τάξεων. Δυστυχώς, όμως, η σύντομη φόρμα του διηγήματος, δεν μάς επιτρέπει να τούς γνωρίσουμε καλύτερα. Όμως, ποτέ ή σχεδόν ποτέ, δεν είναι αυτός ο σκοπός της διηγηματικής φόρμας. Σκοπός της μικρής φόρμας είναι να μάς περιγράψει μια ιστορία δίχως τα περιττά βαρίδια των μακροσκελών περιγραφών του μυθιστορήματος. Να μάς φωτογραφίσει την στιγμή της κορύφωσης. Να την απαθανατίσει! Αυτά τα επιτυγχάνει σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό ο Ανδρέας. Πιάνει την στιγμή και την αναδεικνύει. Δίχως περιττά λόγια και κατευθείαν στην ουσία.