Έρχομαι, τι με φωνάζεις; [διήγημα]

 

Έρχομαι, τι με φωνάζεις;

 Του Ανδρέα Καπανδρέου

 

Τον τελευταίο καιρό σκεφτόταν όλο και περισσότερο τον θάνατο.

Αν και λιτοδίαιτος και αυτάρκης, εκτιμούσε τη ζωή και απολάμβανε τις μικρές χαρές της, ειδικά τις φιλοσοφικές συζητήσεις που έκανε με τους μαθητές του. Ήταν όμως εξοικειωμένος και με τον θάνατο.

Όπως έλεγε συχνά στους ακολούθους του «ο θάνατος στον κόσμο μας είναι η μόνη σταθερά» κι ο ίδιος, υπερήλικας πιά, γνώριζε πολύ καλά πως πλησίαζε επικίνδυνα προς αυτή την σταθερά…

Ήταν άντρας σκληροτράχηλος, ανθεκτικός, ποτέ στη ζωή του δεν είχε αρρωστήσει. Με δυσκολία όμως κινούσε, πλέον, το εξασθενημένο, από τα γηρατειά, σώμα του.