Έξι ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη που αναγνώστηκαν στην ημερίδα «Καβάφης
και Κύπρος: ποιητικές αναγνώσεις και ερμηνείας» (Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου
Κύπρου, 8 Οκτ. 2025):
Πρόσθεσις
«Αν ευτυχής ή
δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.»
Το ποίημα αυτό εκφράζει τον υπαρξιακό στοχασμό του
ατόμου σχετικά με τη θέση του στον κόσμο και τη
συλλογική «πρόσθεση» στην οποία αθροίζονται οι ζωές των
ανθρώπων. Ο ποιητής αισθάνεται μια εσωτερική ικανοποίηση επειδή δεν έγινε
μέρος μιας απρόσωπης μάζας, προτιμώντας να παραμείνει
«εκτός υπολογισμού» και να διαφυλάξει την ατομικότητά του, ακόμη
κι αν αυτό σημαίνει απομάκρυνση από κοινωνικές και υλικές επιτυχίες.
Ανάγεται, λοιπόν, σε έναν έμμεσο ύμνο της μοναδικότητας και της
προσωπικής αυτονομίας.